نشانیِ سوّم

🧘‍♀🧘‍♀🧘‍♀🧘‍♀🧘‍♀

رگ و ریشه‌دار ترین کسی که می‌شناسم اعصابمه که به نقطه به نقطه‌ی بدنم ریشه تنیده و مرتبط شده. هر جایی که دلش بخواد مراسماشو برگزار می‌کنه. نوکِ پا تا فرقِ سر. من و تک تکِ اعضای بدنم، ما همه بندگانیم و بس.

بافتِ احمقانه‌یِ موهامو باز می‌کنم و اجازه می‌دم مست کنن. پریشون شن. نمی‌خوام هیچ کس رو زیادی سالم بار بیارم.

Virtual bedroom, rise like a full moon Show me pictures that hang in your house Pictures that hang in your mouth.

چه‌طور گول خوردی و طوری سپر انداخته‌بودی که اون حرفِ کوچیک انقدر بتونه فرو بره که به قلبت برسه؟ چه طور انقدر احمقی؟ چه‌طور می‌تونی این همه احمق باشی؟ دم. بازدم. دم. بازدم. قورتش نده. گلو درد میاره قورت نده نه. قورتش نده. بذار بریزه رو فرش. خودم جمعش می‌کنم. خودم آویزونش می‌کنم. خودم.

نه. بس. این بار یک قدمِ بزرگ‌تر برداشتی به سمتِ در. دم، بازدم.‌ آروم باش. گریه نکن.‌ تو می‌تونی. قورتش بده. بسه.

امکان نداره همزمان هم دوستت داشته باشن و هم هر روز بهت آسیب بزنن.

تو مجبور نبودی امشب بیدار بمانی، اما بیدار بودی آسمان.

یسسس بک بزنید بله همیینههه آففرین نگاه کنید یسسس آفرینننن.

گاهی دلم برایِ تختِ بیمارستان تنگ می‌شود. تب، هذیان، درد. دردی که همه دارند بالآخره می‌بینندش. سرم وصل کرده‌اند. صدای بیب بیب می‌آید. هیچ‌کس انتظار ندارد بلند شوی و خودت را نجات دهی. هیچ‌کس در سرت فریاد نمی‌کشد که جهان را نجات دهی. همه‌ی آدم ها می‌گویند بخوابم. خدا زمزمه می‌کند بخوابم.

شاید آتشِ جهنم برایِ ترساندنمان بود. وقتی می‌رفتیم، دستی به سرمان می‌کشیدند. با سوالِ ما آرام می‌خندیدند که نه. جهنم برایِ امثالِ تو نیست. فقط سر تکان می‌دادند که حیف شد. بازی را خراب کردی. نگاه کن! نگاه کن چه نقشه‌ها برایت داشتیم! نگاه بکن تو چه‌‌جان‌هایی را نجات می‌دادی اگر هنوز آن‌جا بودی!..

شاید اگر آن‌شب می‌مردم کسی سرزنشم نمی‌کرد. تب می‌کردم. تا می‌خواستم بلند شوم خدا می‌گفت ششش. بخواب. خسته‌ای. تازه از جهان برگشتی.

شاید تو زندگیِ قبلیم اوردوز کردم. شاید همه‌یِ این زندگیم رو دارم توهم می‌زنم.

مواد مخدر و توهم‌زا تو کتابا، مستندا و فیلما از قدیم‌الایام خیلی توجهِ من رو جلب کرده‌ن. مثلِ بچگی که از مستند‌هایِ شبونه‌‌یِ تلوزیون بیشتر از هر چیزِ دیگه می‌ترسیدم و مثلِ نوجوونیم که این موضوع برام جالب بوده با این که هیچ وقت وقتِ تحقیق کردن درباره‌ش رو نداشتم. یک قدرتی داره که همزمان من رو در حدِ مرگ می‌ترسونه هم جذبم می‌کنه. با دیدن فضایِ آبی و اکلیلی‌ای که تو فیلم‌و‌سریالا به تصویر می‌کشنش یه حسِ آشنا بهم می‌ده که نمی‌دونم کجایِ زندگیم چه چیزی رو تجربه کردم که شبیه به اون حس بوده. چه‌طور می‌شه که همزاد‌پنداری کنم. از ته دل بترسم و از یک جایِ ناشناخته‌ای صد درصد مطمئن باشم که من از اون آدم‌هام که اگه فقط یک بار چیزی مصرف کنم در لحظه‌ی اول اعتیاد پیدا می‌کنم و دلیلِ مرگم از افتادن از درختِ نارنگی به اوردوز تغییر پیدا می‌کنه. یعنی اگه اثرِ مخربش برایِ هر انسان صد درصد باشه، برایِ من دو برابره. چرا این‌طور حس می‌کنم؟ هنوز نمی‌دونم.

امروز از همه‌یِ مامان‌بابا ها متنفرم. همشون.

امیدوارم پسرای کلاس دومی‌ام هم باهام راه بیان و کم‌تر تینیجری بازی دربیارن.