نشانیِ سوّم

این شب‌ها حتی سریالِ جنایی دیدن هم دیگه حال نمی‌داد چون زندگیِ عادی بیشتر از فیلم هیجان داشت. اگه تو سریال ۳ نفر کشته می‌شد، تو واقعیت ۱۳ نفر خبرش می‌رسید.

امشب سینما خیلی خنده‌دار بود. با نگین بودم. "آقایِ زالو" دیدیم و هر لحظه حقیقتِ مسئولین رو نشون می‌داد. هی هر ثانیه یکی وسطِ فیلم می‌گفت عه شمخانی! عه فلانی! 🤡🤡🤡🤡🤡✨✨✨✨

این‌روزا نمی‌دونیم باید خوشحال باشیم یا ناراحت. تنها چیزی که می‌دونیم اینه که باید، باید، باید شجاع باشیم.

شب‌ها دنیا اندازه‌یِ من بزرگ‌ است و قلبم اندازه‌یِ تو کوچک. مشکل این است که برایِ تو تنگ می‌شود.

شب، دختر‌بچه‌ای با‌ چشم‌هایِ ستاره از اسبِ چوبی بالا‌رفت و با تمامِ تجربه‌هایِ نکرده به من نگاه‌کرد. فرشِ قرمز پهن شد. زبانِ مادری برایش لالایی خواند و من انگار همیشه او را می‌شناختم. تو بگو، ما وقتی، شبی، خانه‌یِ مادربزرگ، پُشتی هایِ رنگی، اتفاقی آن آوازِ ترکی را نشنیدیم؟ من سیبی را یادم می‌آید که هیچ‌گاه ندیده‌ام. به‌خواب زدنی ناشیانه در کودکی. یادت هست؟ تو مرا در خوابِ کودکی ندیده‌ای؟ آن نسیمِ خنک، آن شب بالا پشتِ بام و افسانه‌ها، آن لالایی و حرف‌زدنی که تو بلد بودی اما من نه. رمز‌نگاری می‌کردی. تو آن‌جا نبوده‌ای؟ من این ماهیِ خواب را جایِ تمامِ خاطرات و آدم‌ها گذاشتم. انگار هیچ‌وقت هیچ‌کس نبود جز تو. انگار هنوز چیزی هست که هر دو از یادمان رفته باشد. چیزی شبیهِ جادو.

یعنی sense of humor ای که هم‌وطنام وسطِ بدبختی‌‌هاشون دارن به خدا هیچ‌جا پیدا نمی‌کنید. عاشقشونم.

یک ایرانیِ اصیلم جداً! در حساس‌ترین لحظاتِ تاریخ ساعت دو نصفه شب دارم نون‌خامه‌ای می‌خورم و سرِ جوک‌هایی که مردم از قضایایِ این اواخر در اوردن غلت می‌خورم از خنده. (چشمام پف کرده از گریه با دیدن عزاداری های تو اکسپلور دو دقیقه پیش.)