نشانیِ سوّم

از خودِ میدون امام تا سر کوچه‌مون برام خواستگار ریخته من چه‌قدر خوشبختم. (سیصد نفر علاف بی پدر مادر.) خدایا شکرت بابت قم.

یعنی چی که می‌گفتن از مزاحم ها فیلم بگیرید می‌ترسن فرار می‌کنن؟ من همین چند دقیقه پیش دوربینمو اوردم بالا، گفت بذار ژست بگیرم بفرست برا مامانت بگو دوماد آیندت. =////////////////////

قم core :

و زنده باد "رفتن پیشِ دکتر" هایی که همیشه می‌ترسیدیم و عقب می‌نداختیم. زنده باد نترسیدن. زنده باد تلاش برایِ سلامتیِ بیشتر.

این قسمت: مزایایِ دوستِ با‌کلاس داشتن. (بابایِ خانومی دکتره.💅✨) هیچی دیگه، معاینه‌یِ رایگان شدم و ارجاعم دادن به یه دکترِ خوبِ دیگه با تخفیف.💅 ماسکِ صورتمو گذاشتم، رویِ تخت ریلکسیشن کردم و در 💅 ترین حالتِ ممکنم قرار دارم. زنده باد با کلاس بودن، زنده باد.

ششصد و هفتاد و هفت بار فکر می‌کنی که دیگه تموم شده و برایِ ششصد و هفتاد و هشتمین بار قلبت میاد تو دهنت.

گاهی اوقات اصلا نمی‌تونم تشخیص بدم این دریایِ بیکرانِ امیدم و لحظه‌ای فراموش کردنِ تلخی‌ها منو زنده نگه‌می‌داره یا هر روز به کشتنم می‌ده. که من هر روز باید از خونه فرار می‌کردم و هر ساعت باید از مدرسه فرار می‌کردم و هر دقیقه باید از اون جمعِ دوستام فرار می‌کردم و هر ثانیه باید زندگیم رو تموم می‌کردم. اما نکردم. هنوز موندم. هنوز این‌جام و هر روز و هر ساعت و هر دقیقه و هر ثانیه بعد از اون روز و ساعت و دقیقه و ثانیه یادم می‌ره که چی بر من گذشته و محکم و استوار به راهم ادامه می‌دم. به زندگی کردن. به دوباره تلاش کردن. انگار همه‌ی این چیزا معنایی داشته باشه که فقط خودم می‌فهممش. چون حس‌هایِ شیشمِ آسمان زبان زد همه شدن. هیچ‌وقت دروغ نمی‌گن.

اصلا امروز روزِ خوبی بود. شبِ خوبی بود. بارون که میاد همه چیز خوب می‌شه.

شهر بلوار بارون خیسی برگا پاییز شب نور جیییغ.

و قم، بالاخره بارون.

مگر یک قلب به این کوچکی می‌تواند به تنهایی آدم را پیر کند؟ آنقدر می‌گذارم تا همین‌طور تند و تلخ بتپد تا خودش بفهمد کِی کافیست. نه مادر نترس. به این زودی ها پیر نمی‌شوم.