هِیوا💒

و من ماندم و عشقی که هنوز در قلبم زنده بود، اما دیگر کسی برای ادامه دادنش کنارم نداشتم. سخت‌ترین قسمتِ دوست داشتنش، رفتنش نبود؛ این بود که می‌دانستم هنوز دوستم دارد و با این حال، انتخابش رفتن است. چه درد عجیبی‌ست وقتی کسی تو را می‌خواهد، اما آن‌قدر از دوست داشتنت می‌ترسد که ترجیح می‌دهد نباشد... من هیچ‌وقت نفهمیدم کدام‌مان بیشتر شکست؛ من که با رفتنش تمام دنیایم را از دست دادم، یا او که برای فرار از احساسی که روزی از آن می‌ترسید، کسی را از خودش دور کرد که قلبش برایش آرام می‌گرفت. شاید عشق ما اشتباه نبود؛ فقط زمانش اشتباه بود. شاید قرار نبود تا همیشه کنار هم بمانیم؛ قرار بود یکدیگر را پیدا کنیم، عمیق‌ترین زخم‌ها و زیباترین احساساتمان را به هم نشان دهیم و بعد، درست وقتی که بیشتر از همیشه به هم نیاز داشتیم، از هم جدا شویم. من هنوز دوستش داشتم... اما دیگر نمی‌خواستم برای ماندنش بجنگم. چون فهمیده بودم عشق، وقتی یک‌طرفه برای نجاتش تلاش کنی، دیگر شبیه عشق نیست؛ شبیه التماس است. پس برای اولین بار، دست از انتظار کشیدم. نه چون دوستش نداشتم، بلکه چون فهمیده بودم گاهی اوقات، دوست داشتنِ کسی به معنای ماندن در کنار او نیست؛ گاهی یعنی رهایش کنی، حتی وقتی تمام وجودت فریاد می‌زند برگرد... و من فهمیدم؛ گاهی اوقات، ماندن‌ها بیشتر از رفتن درد دارند. چون بعضی آدم‌ها وقتی می‌روند، فقط از زندگی‌ات خارج می‌شوند، اما بعضی‌ها... می‌روند و تمام عمر، گوشه‌ای از قلبت می‌مانند. او رفت؛ اما عشقش نرفت. و شاید تلخ‌ترین حقیقت همین بود؛ اینکه بعضی آدم‌ها قرار نیست پایانِ داستانت باشند... فقط زیباترین فصلِ آن‌اند🗽

عشق او، واقعی‌ترین احساسی بود که در تمام زندگی‌ام لمس کرده بودم؛ چیزی که هیچ‌چیز شبیهش نبود.... درست بود که هیچ‌گاه او را در آغوش نگرفته بودم و حتی لمسش هم نکرده بودم، اما با این حال، او زیباترین حسی بود که در زندگی‌ام تجربه کرده بودم؛ پسری از جنس غرور، با دلی سخت و چشمانی که بی‌آنکه بخواهد، مرا شیفته‌ی خودش کرده بود. و من، پرنسسی مهربان بودم؛ آن‌قدر لطیف و احساساتی که گاهی حتی با گل‌ها هم حرف می‌زدم، اما قلبم در برابر او عجیب‌ترین سرنوشتش را پیدا کرده بود؛ دلبسته‌ی کسی شده بودم که شاید هیچ‌وقت حتی نمی‌دانست چقدر در قلبم جا گرفته است.... من او را نرم کرده بودم؛ توانسته بودم به قلبی دست پیدا کنم که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد روزی اجازه‌ی ورود به آن را داشته باشد. قلبش را لمس کرده بودم، بی‌آنکه خودش بداند چقدر در برابر من ضعف دارد. کم‌کم همین دلبستگی و همین احساسی که میانمان شکل گرفته بود، باعث شد مرا در چارچوبی قرار دهد که خودش هیچ‌گاه نمی‌خواست در آن گرفتار شود؛ چارچوبی از جنس وابستگی، ترس از دست دادن و عشقی که هر روز بیشتر از قبل، او را به من نزدیک می‌کرد.... اما همیشه داستان آن‌طور که انتظار داشتم پیش نمی‌رفت؛ انگار سرنوشت عادت داشت همه‌چیز را درست برعکس رقم بزند. او، برای رهایی از عشقی که بیش از هر چیز دیگری به آن وابسته شده بود، خودش را از من جدا کرد. با اینکه قلبش هنوز مرا می‌خواست، جدایی را انتخاب کرد؛ شاید چون ماندن در کنار من، او را بیش از آنچه تصور می‌کرد، درگیر و آسیب‌پذیر کرده بود. و من ماندم و عشقی که هنوز در قلبم زنده بود، اما دیگر کسی برای ادامه دادنش کنارم نداشتم...

و من به این باور رسیدم که نداشتن، گاهی هزار بار بهتر از داشتنِ چیزی‌ست که هیچ‌گاه طعمِ بودنش را نمی‌چشی...🖤🗽