عصفورة قلبي🕊

ببخشید الان گرسنه و له و خسته و تنها گوشهٔ خیابون پشتی بین الحرمین نشستم و نیاز دارم حرف بزنم. بعدا پاک می‌کنم.

ایرانی تو چی هستی هرجا می‌ری رو آباد می‌کنی؟

بعد تو سامرای عزیزم هم غذای مضیف هست هم دستشویی حمام تمیز هم جای خواب هم وای‌فای رایگان.

کاش مرد بودم.

به اینا جا نداشتن هم اضافه کنید.

واقعا سرماخوردگی و تب و لرز و قند بالا و قلب‌درد هم‌زمان تو گرمای ۵۰ درجه شوخی قشنگی نبود.

تا این لحظه دائم با فکر این رفتم جلو که این سفر برگشت نداره. تو حرم شیرهای آب‌خوری رو هم بستن به خاطر وضو گرفتن خانم‌ها و رسما هلاکم.

می‌دونید چی آدم رو آتیش می‌زنه؟ که از آب هم مضایقه کردند کوفیان ولی حالا تک‌تک این عراقی‌ها خودشونو می‌کشن زائرات یه لیوان آب از دستشون بگیرن. :)

نمی‌دونم امام حسین جان ولی فکر کنم زائرهای مریض‌احوالت رو بیشتر تحویل می‌گیری پس خدا رو شکر :)

شما هر وقت تونستین گرما و شلوغی عراق رو بازسازی کنین مراسم جاماندگان اربعین بگیرین. اون رسما شوخیه‌.

اون شب برای یه ربع علی رغم بلد بودن و گوشی داشتن تو کوچه‌های پشتی حرم حضرت عباس گم شدم و پیدا نمی‌کردم بقیه رو کوچه پر از مردهای عراقی بود، تقریبا هیچ ایرانی جز ما نبود، یه لحظه چنان حالم بد شد و ترسیدم که... بله... روضه‌ها تداعی شد.

میل پیدا شدن ندارد او، که شده‌ست حایر حرمت...

خدام حرم باید من رو به عنوان معجزهٔ نمیر در هر شرایطی ثبت کنن ولی کم‌کاری می‌کنن.

بچه‌ها جدی دیگه حلال کنین

کاش یکی بود بهش غر می‌زدم و شکایت می‌کردم

بچه‌ها موکب تو کربلا نزدیک حرم نمی‌شناسین؟

طبق عادت همیشه موقع وداع نشستم تو حیاط رو به روی گنبد و نوشتم: رحمی کن ای پدر که دلم را شکسته‌اند...

اون‌هایی که بدون پا و دست و اینا میان چی پس

انسان دیابتی با مشکل قلبی و نوروپاتی چرا میاد سفر زمینی سخت؟ بله، عشق.