𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

من دیگه بیش از حد برای کسی تلاش نمی‌کنم؛ تا جایی که تو من رو ببینی منم تورو می‌بینم، تاجایی که تو با من حرف بزنی منم با تو حرف می‌زنم، به همون اندازه درگیرت می‌شم که تو درگیر منی.

هر کدومش به نوعی سخته واقعا.. اما ‏امیدوارم به اندازه‌ی همه‌ی اشک‌هایی که از نگرانی و ناراحتی ریختیم، اشک شوق بریزیم...

دختر ایرانی بودن فراسخته...💔

جوون ایرانی بودن سخته ، پسر ایرانی بودن سخت تر :/

موهایمان در جوانی سفید شد میگویند ارثی است... آری!ما وارثان اضطراب تاریخیم؛

بچه ها جوون ایرانی بودنی خیلی سخته.

میخوام بدونم، وقتی مدام دارم بهت فکر میکنم تو حسش میکنی؟

بازم به نقطه ای رسیدم، که کسی توقلبم نیست ولی با این تفاوت که دیگه دنبال پرکردن اون جای خالی نیستم.

ببینم شما هم اینجورین که نای انجام دادن هیییچ کاری رو ندارید؟

‏با نازک‌ترین و پوسیده‌ترین نخ ممکن به زندگی وصلم.

‏برنج رو زمینو دیدی؟ “ایرانی” از اول چشم و دلش سیر بود.

‏اینجا افسردگی یه بیماری نیست، یه سبک زندگیه.

‏تا همين چن وقت پیش حسرت میخوردیم چرا بموقع خونه عوض نکردیم؟ چرا بموقع ماشین نخریدیم. حالا میگیم کاش دیروز یه شونه تخم مرغ و دوتا روغن خریده بودیم...

کاش زندگیمم یه مدت غیر حضوری میشد زندگی از راه دور.

‏این کسیه که اقتصاد کشورش افتضاحه، جیبش خالیه، غم سراسر وجودشو گرفته و چند روز دیگه امتحان داره:

از آدم‌هایی که به خودشون احترام نمی‌ذارن هم خوشم نمی‌آد. عزیزم تو شخصا خودت رو آدم حساب نمی‌کنی از من چه توقعی داری؟توقع داری وقتو خودت خودتو آدم حساب نمیکنی من آدم حسابت بکنم ؟!

بدنم انقدر در حالت بقا بوده دیگه استرس و غم رو اونطور که باید حس نمیکنم، فقط نظاره‌گر و خشمگینم.