𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

دلتنگ می‌شوم؛ دائماً، دائماً، دائماً.. نمی‌دانم چند ماه و چند روز و چند ساعت از آن دلتنگیِ غریب گذشته، نمی‌دانم پس از آن، دلتنگی‌ام‌ رفع شد؟! یا باز هم ما را یه لنگ پا در انتظار و صبر گُماشت، که مبادا کمی از دردِ دل کم شود؛ اما... می‌دانم هنوز هست، هنوز ادامه‌دار و استوار ایستاده، هنوز سینه ستبر کرده و در تمامِ ایام پیش می‌رود، گویی هم پایِ امید باشد و دست در دستِ او! دلتنگی‌ام‌ هنوز هم هست، نه به مانندِ قبل، بلکه به سان گردبادی که آمده مرا به هر سو که رواست و ناروا بکشاند‌‌... سوالِ من این است، یعنی با این‌همه پیشرفت و ترقیِ این بشرِ دو پا، ما هنوز هم نتوانستیم برای این دلتنگی لاکردار چاره یابیم؟!

تِکه‌ای از روایَتِ درونِ من؛

کاش اون حرفای انگیزه‌شی و قشنگ و تراپیستی رو که به همه میزنم رو خودمم اثر داشتن‌.

اینطور که معلومه غم خیلی قد بلنده ، چون همه فقط زانوشو بغل میکنن.

(:

من دیگه بیش از حد برای کسی تلاش نمی‌کنم؛ تا جایی که تو من رو ببینی منم تورو می‌بینم، تاجایی که تو با من حرف بزنی منم با تو حرف می‌زنم، به همون اندازه درگیرت می‌شم که تو درگیر منی.

هر کدومش به نوعی سخته واقعا.. اما ‏امیدوارم به اندازه‌ی همه‌ی اشک‌هایی که از نگرانی و ناراحتی ریختیم، اشک شوق بریزیم...

دختر ایرانی بودن فراسخته...💔

جوون ایرانی بودن سخته ، پسر ایرانی بودن سخت تر :/

موهایمان در جوانی سفید شد میگویند ارثی است... آری!ما وارثان اضطراب تاریخیم؛

بچه ها جوون ایرانی بودنی خیلی سخته.

میخوام بدونم، وقتی مدام دارم بهت فکر میکنم تو حسش میکنی؟

بازم به نقطه ای رسیدم، که کسی توقلبم نیست ولی با این تفاوت که دیگه دنبال پرکردن اون جای خالی نیستم.

ببینم شما هم اینجورین که نای انجام دادن هیییچ کاری رو ندارید؟

‏با نازک‌ترین و پوسیده‌ترین نخ ممکن به زندگی وصلم.

‏برنج رو زمینو دیدی؟ “ایرانی” از اول چشم و دلش سیر بود.

‏اینجا افسردگی یه بیماری نیست، یه سبک زندگیه.

‏تا همين چن وقت پیش حسرت میخوردیم چرا بموقع خونه عوض نکردیم؟ چرا بموقع ماشین نخریدیم. حالا میگیم کاش دیروز یه شونه تخم مرغ و دوتا روغن خریده بودیم...