{ تک‌ نقطه }

ترجیح می‌دهم تماما خودم باشم، پابرهنه با موهای افشان، و با ماه صحبت کنم؛ تا اینکه فقط بخش‌هایی از خودم باشم که با آنچه مردم از من انتظار دارند، متناسب باشند.

در گله کردن میل به آشتی است..

شبیه یک بیچاره گیر افتاده که مدام دارد غر می‌زند و از عالم و آدم توقع دارد که حالش را درک کنند و مدام به او دلداری بدهند، رفتار نکنیم. ~پونه مقیمی

آدم درمانده در اطرافیانش احساس گناه ایجاد می‌کند که بیایند و به او کمک کنند که از شرایط سختش رد شود.

زمانی که نقش درمانده را بازی می‌کنیم، خشمگین می‌شویم از دنیا و آدم‌هایش که چقدر در حق ما ظلم کرده‌اند و این خشم را با توقع داشتن از دیگران و مدام غر زدن به وضعیتی که با آن رو‌به‌رو هستیم خالی میکنیم.

گاهی ما آن‌قدر خودمان را "درمانده" نشان می‌دهیم و غرقِ خود و خاص جلوه دادنِ تجربه‌هایمان هستیم که فراموش می‌کنیم دنیا بر محور افکارِ ما نمی‌چرخد و اتفاق ها آن‌قدر که ما تحلیلشان می‌کنیم سخت و کشنده نیستند. ~ تکه هایی از یک کل منسجم

برای آدم ها، صحبت کردن و شفاف‌سازی، مرهم است. حتی اگر صحبت‌هایمان درمورد تصمیم‌هایی دردناک و سخت باشد همچون خداحافظی و جدایی ~ پونه مقیمی/تکه هایی از یک کل منسجم

همه ی ما به‌اندازه کافی در سختی های زندگی قرار می‌گیریم و بهتر است خودمان به علت "مبهم‌بودن" رنج نکشیم و دیگران را در رنج قرار ندهیم.

آدم ها آن‌قدر با ارزش هستند که باید در هر رابطه ای احساس دوست‌داشتنی بودن بکنند، این حق را از آنها نگیریم، اجازه دهیم تکلیفشان مشخص شود و برای کسی تلاش کنند که به آنها احساس دوست‌داشتنی بودن می‌دهد.

اگر ما با دوستداشتن خودمان مشکل داریم، اگر خودمان برزخِ خودمان هستیم، لزومی ندارد دیگران را هم در بلاتکلیفی زندانی کنیم.

بهتر است هر از گاهی به خودمان یادآوری کنیم که از یک جایی به بعد "من" انتخاب کردم اینگونه مسیرم را در روابطم پیش ببرم و کسی مقصر نیست.

بهتر است به خودمان یاداوری کنیم که این انتخاب خودمان است و می‌توانیم شرایط را تغییر دهیم.

«شروع کردم به کشیدن خطی نامرئی بین خودم و باقی آدم‌ها. مهم نبود با چه کسی روبرو هستم؛ فاصله‌ای معین را حفظ می‌کردم، با دقت رفتار طرف مقابل را نظارت می‌کردم که نزدیک‌تر نشود. حرف‌هایی را که بقیه به من می‌گفتند، به راحتی هضم نمی‌کردم. تنها منابع شور و اشتیاقم، کتاب‌ها و موسیقی بودند.» ~ هاروکی موراکامی / اسپوتنیک دلبند من

اینکه آدمها در مورد چیزها صحبت نمی‌کنند، دو دلیل دارد: یا آن چیز هیچ ارزشی برایشان ندارد؛ یا پراهمیت‌ترین چیز است.

گاهی اوقات رنج، فقط رنج است. تو را قوی‌تر نمی‌کند، شخصیت نمی‌سازد، فقط دردآور است. ~کیت جیکوبز

من در جهنمی بوده‌ام که تو تنها درباره‌اش خوانده‌ای‌.

اضطراب چیست؟ همین فرداست...