ᴘᴀʀᴀᴅɪ$ᴇ

از اون آدم‌هایی شدم که بین کم و هیچی، هیچی رو انتخاب میکنم، دیگه نه‌ توان آدم‌های نصف و‌ نیمه رو دارم، نه رفاقت‌های یکی دو‌ روزه، نه هر نوع رابطه انسانی نصف و‌ نیمه، ترجیحم اینه نداشته باشمشون، نداشتن خیلی از چیزها بهتر از نصف و‌ نیمه داشتنشونه مخصوصا آدم‌ها.

اگر میخوای ببری مثل لیلیوم باش،زیبا خوش بو،گرون ولی سمی؛

لیاقت نمیبینم، وگرنه من اصلا آدم کم گذاشتن نیستم.

‏پیدا کردن آدمی که سلیقه موسیقیش مثل خودته، تراپیه.

همه چیز می‌گذره خراب میشه ، کهنه میشه

کم حرف می‌زنم، کم می‌نویسم، کم گوش می‌دم، اما سرم از شلوغی زیاد درد می‌کنه.

و درنهایت؛ هر چیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن داره

آفتاب با من مهربان است،باد موهایم را میرقصاند،ومن میخندم تا همه چیز همین طور بماند.