شامِ آخر

کاش ساکت بشم

گاهی اوقات احساس میکنم زیاد حرف میزنم

تو اگر کافر، و بوسیدنت گناه؛ من گناهکارترینم. پشیمان نمی‌شوم، توبه نمی‌کنم. تو اگر با ایمان و دین‌دار، دین و ایمان من تویی. می‌پرستمت، گناه نمی‌کنم.

اگر حتی ۱٪ هم احتمال این وجود داشته باشه که یک خدایی آرزوی من رو بشنوه و به حقیقت بپیوندتش آرزو میکنم سه سال دبیرستانم دوستانی داشته باشم که بار، جاز و کت و شلوار رو به پارتی، رپ و لباس های باز ترجیح میدن

تو اگر کافر، و بوسیدنت گناه؛ من گناهکارترینم. پشیمان نمی‌شوم، توبه نمی‌کنم. تو اگر با ایمان و دین‌دار، دین و ایمان من تویی. می‌پرستمت، گناه نمی‌کنم.

اما افسوس که حال آفتاب خشمگین بر فرق سرمان می‌تابد و من باید در گرمای طاقت‌فرسای تابستان دل خود را با نسیم های گرم شبانه خوش کنم

من مجنونِ فصلِ پاییز هستم؛ فصلی که نه تنها روحم به وجودش پیوند خورده است بلکه سال ها پیش در همان نخستین ماهش چشم به جهان گشوده‌ام. انگار که بر ماهیتم شعری برای این فصل نوشته باشند؛ هرآنچه که دوست دارم به نحوی در میان واژه‌هایش جای گرفته است، از هوای سردش بگیر تا تمام چیز هایی که آدم را به یاد پاییز می‌اندازد

موسیقی باطراوت ما پر از عشق است و پر از کلماتی که هرکدام با نجوایی نوشته شده‌اند که نسیم سرد عصر به هنگام غروب در گوشمان زمزمه میکند، موسیقی ما هر لحظه ای که برگ های نارنجی رنگ به خود دیده‌اند را ثبت میکند و می‌گذارد هرکس که از این خیابان پر درخت عبور می‌کند این لحظات را حس کند و بذر عشق به فصل عاشقان در دلش کاشته شود

پاییز آن گاه که نقش تنش نمایان می‌شود و برگ هایش که هرکدام برای خود شعری برای سرودن در دل دارند بر روی زمین می‌ریزند موسیقی دل‌انگیز من و تو را به گوش عاشقان این فصل می‌رساند، ای یار نازنینم

آخ جانمی جان چقدر بنده خوشبختم پس

این چقدر ناز بود

چی

راه فراری نیست....

حالا ما امتحان میکنیم یه روز

تا الان که نوشته هات خوشمزه ترین بوده