کیهان وجود✨️

منم ازتون فور میکنم پست های قشنگ ببینیم.

دختربچه‌ای آشنا، گوشه‌ی اتاق نشسته بود؛ جایی میان تاریکی و سکوت. سال‌ها بود که او را ندیده بود. دختربچه‌ زانوهایش را بغل کرده و موهای آشفته‌اش روی صورتش ریخته بود. کنار دستش چند گل کوچکِ خشک‌شده افتاده بود؛ همان گل‌هایی که روزی برایشان اسم می‌گذاشت. آرام نزدیک شد. دستش را جلو برد که دست‌های یخ زده‌اش را بگیرد، اما دختربچه دستش را پس کشید. چند لحظه فقط به هم نگاه کردند. دختربچه با گوشه‌ی آستینش چشم‌های اشک‌آلودش را پاک کرد. «خیلی وقته نیومدی...» .. «اصلا من رو می‌بینی!؟» دختر چیزی نگفت. روبرویش نشست و برای اولین بار، درست نگاهش کرد. همان چشم‌ها... همان صورتی که سال‌ها پیش با ذوق برای هر چیز کوچکی داستان می‌ساخت. فقط خسته‌تر شده بود. دختر گونه‌های دختر کوچکِ روبه‌رویش را نوازش کرد و با لبخندی مهربان گفت : «من رو ببخش که بزرگت کردم...» این بار دختربچه عقب نکشید. صدای دختر لرزید. «فکر کردم بزرگ شدن یعنی دیگه بهت احتیاجی ندارم.» دختربچه چیزی نگفت. فقط خودش را آرام جلو کشید و در آغوشش جا گرفت؛ انگار به همین محبت کوچک نیاز داشت دختر محکم‌تر بغلش کرد. چشم‌هایش را بست. صدای خنده‌های دوری در ذهنش پیچید؛ صدای همان دختربچه‌ای که با دست‌های خاکی برای گل‌های حیاط اسم می‌گذاشت و برای خودش دنیا می‌ساخت. لبخند زد. «این بار با خودم می‌برمت» و دختربچه‌ی درونش، دستش را محکم گرفت. --- صبح که بیدار شد، چند لحظه بی‌حرکت ماند. چشمش افتاد به گلدان کوچکی که مدت‌ها گوشه‌ی اتاق مانده بود؛ همان گلدانی که همیشه رسیدگی به آن را به «بعداً» موکول می‌کرد. از تخت پایین آمد. آب برداشت و کنارش نشست. این بار، عجله‌ای نداشت. دستش را روی برگ کوچکِ گلدان کشید. و برای اولین بار بعد از مدت‌ها، لبخندش شبیه لبخند کودکی بود که هنوز بلد بود برای چیزهای کوچک ذوق کند.

_طناز