𝑅𝑜𝑜𝓂 3:13

....

https://t.me/Room313AM_art/19023 میمیرن:)...؟

چقدر زیاد شد سعی کردم کوتاه بگم و اگر چیزی از انتقادم ناراحتت کرد به بزرگی خود ببخش🙏

و بگویم برات بعد از پارت هفت دیگه واقعاً دلم می‌خواست بدونم آخرش چی میشه با اینکه می‌دونستم هر دوتاشون قراره بمیرن ولی راستش همینش یه جورایی برام قشنگ بود))اکثر داستانای عاشقانه آخرشون هپی‌اند و معمولاً منظور از هپی‌اند اینه که دوتا آدم زنده می‌مونن و تا آخر عمر کنار هم خوشحالن ولی به نظرم هپی‌اند فقط این نیست. اینکه بعد از مرگ هم منتظر هم بمونن( مثل دازای کیستونه که بعد از مرگ هم انتظار چویارو کشید)خودش بخشی از پایانه. پایان هیچ‌وقت واقعاً پایان نیست بیشتر شبیه شروع یه پایان دیگه‌ست یه چرخه‌ست که هی ادامه پیدا می‌کنه اینکه این دوتا غمشون رو پذیرفتن و به آغوشش کشیدن تا به یه جور شادی برسن برای من معنی واقعی هپی‌اند بود.عشق هم قشنگه، نه؟چویایی که خلق کردی عاشق یه سنگ شد سنگی که شاید اصلاً جسم نبود شاید قلب بود. شاید این همون چیزی بود که باید براش بها پرداخت می‌شد شاید دازای از درون همون سنگ بود و با وجود چویا و عشقش اون سنگ‌ها کم‌کم محو شدن و در عوض بهای سنگ شدن از بیرون روی تنش باقی موند))) در کل این برداشتی بود که من از بوکت داشتم.🙏

صادقانه بگم راستش اولش انتظار همچین قلمی رو نداشتم بعضی قسمت‌ها منو یاد نویسنده هایی مثل پائولو می‌انداخت و برام جالب بود. پارت های اول رو زیاد متوجه نشدم ولی از پارت چهار و پنج به بعد خیلی بیشتر با داستان ارتباط گرفتم در کل 🙏

ما فقط دوستیم به روایت:

بالاخره تموم خوندمش.

برو بمیر عنکبوت اشغالی

سلام چوچو ام جی من میشی؟

بابا فدای سرت من متوجه نشدم-

فدای سرتتتت بابااا

متوجه اش نشدم

عاشختممممم زنننن محشرییی😳😳😳😳

خیلی خوبهههه وای مرسییییی خیلی مرسیییییییی 😳😳😳😳😳😳

ولی جدی تو همچین موقعیتی باشم گور بابای مأموریت می چسبم به غذا-😳😳😳😳😳😳😳

نه خودم بخورمتتخبخلهبلی😳😳😳😳😳😳😳😳😳😳😳

خدا بخورتت

چه نازه وای