نیلـٰرآم

۱۲ سال با همه خوب و بدش گذشت؛ ولی این ۳ سال هنرستان، یه چیز دیگه بود. مسیری که شاید کوتاه بود، ولی پر بود از عشق و ترس و حس‌های عمیق. آدم‌های جدیدی که اومدن، رفیق‌هایی که موندگار شدن و معلم‌هایی که فراتر از کتاب، درسِ زندگی رو برامون دیکته کردن. همیشه فکر می‌کردم وقتی مدرسه تموم بشه و از شرِ اون صندلی‌های چوبی خشک و درس‌های سنگین خلاص بشیم، تازه نفس می‌کشیم و می‌گیم: «ایول، بالاخره زندگی شروع شد!» ولی الان که نگاه می‌کنم، می‌بینم زندگیِ اصلی و شیرینیِ روزگار، دقیقاً پشت همون نیمکت‌های چوبی بود؛ کنار دوست‌هایی که یه روز فکر نمی‌کردیم حتی هم‌مسیر بشیم، اما حالا شدن مهم‌ترین سرفصل‌های کتابِ زندگی‌مون… :)» پایان ۱۲ سال تحصیلی🥲✨📚

- باران، پنجره اتاقم، و شروعِ یک خاطره با صدای علیرضا قربانی.از ثانیه‌ای که می‌گه "خنده‌های تو مرا باز از این فاصله کشت.."🎶🌧️

تو در میان این همه سیاهی، آبی بودی! آبی آسمان..

👩🏼‍🎨🫟🎨

شهر خاکستری؛ هوای بارونی.🌧️ •video by me

اگه دردی داری برو برای دریا تعریف کن برای گربه ها، ابرها برای گلدان های کنار پنجره. مگر می شود با انسان ها در میان گذاشت؟

- نـور☀️

داشتم این رو می‌کشیدم و حس می‌کردم این چشم‌ها دارن به چیزی نگاه می‌کنن که هیچ‌کسِ دیگه‌ای نمی‌بینه. تا اینکه قارچ‌ها شروع کردن به جوانه زدن… انگار حقیقتِ اون نگاه، همین ریشه‌ها بود.👽🍄💚

آدمِ عمیق، نیازی به اثبات خودش ندارد. این تهی بودن است که بلند حرف می زند؛ خودنمایی می کند، و از هر فرصتی برای دیدنشان آویزان می شود.

کاش یه عروس دریایی بودم فقط میگفتم بلوب بلوب🪼🫧

من عاشق چیزهای کوچک جهانم، ظرف‌های سفالی، نانِ گرم، آفتابی که بی‌هیا‌هو بر شانه‌هایم می‌نشیند.⛅️ • پابلو نرودا