ㅤ𝘖​𝘤​𝘵​𝘰​𝘣​𝘦​𝘳​ ​𝘴​𝘬𝘺انتقال

الستور یبار گفت: « اینکه یه لبخند می‌بینی، دلیل نمی‌شه بدونی پشتش چیه، لبخند ابزار باارزشیه؛ به دوستات روحیه میده، دشمنات رو گیج می‌کنه و نشون میده که مهم نیست چه چیزی سدت قرار می‌گیره، تو همچنان آرومی و اوضاع رو تحت کنترل داری. »

با هرکی مث خودش باشم؟ نه امکان نداره من اونجوری دوهزاری باشم.

زندگی؟ کدام زندگی؟ همانی که برباد رفته؟

آن روز، او از من پرسید: «به نظر تو، زندگی چیست؟» من در پاسخ به این پرسش، بسیار تأمل کردم؛ اما پس از‌ گذشتِ دقایقی، به او گفتم: «زندگی؟ کدام زندگی؟» او به زدنِ لبخندی سرد و غمگین بسنده کرد؛ اما هر دو می‌دانستیم که پاسخِ من، چیزهای بسیاری را در خود جای داده بود؛ چیزهایی که هیچ‌کدام قادر به یادآوری‌شان نبودیم. بله! در زندگیِ همه‌ی آدم‌ها، اتفاقاتِ گوناگونِ ناگوار، شاد، یا شاید بی‌هیچ حسِ خاصی رخ می‌دهد؛ اما زندگیِ من... از همان بدوِ تولد، نابود شده بود! انگار بندِ نافم را با پوچی و بدبختی بریده بودند! زندگی‌ام چنان بود که هرچه در آن کاوش می‌کردی، هیچ شادی یا لبخندِ زیبایی نمی‌یافتی! آخر این هم شد زندگی؟ معلوم است که نه، من و نسلِ من، فقط مردگانی هستیم که گور و کفن ندارند! می‌پرسی چرا؟ بگذار برایت بگویم! چون هر نفسی که من و تو می‌کشیم، فقط نشان می‌دهد که ما همان مردگانی هستیم که گور ندارند، کفن ندارند، آزادی ندارند؛ اما بدبختی؟ تا دلت بخواهد! به جوانانِ دیگر کشورها نگاه می‌کنم و آه، چه حسرتی می‌خورم! آخر مگر می‌شود جوانی این‌قدر بی‌دغدغه باشد؟ این‌قدر شاد، این‌قدر غافل از اینکه روزی، او هم ممکن است به مرده‌ای بی‌کفن تبدیل شود؟ انصاف نیست... آخر مگر ما فرقمان با آنها چه بود؟ چه شد که ما این‌گونه زاده شدیم و آنها آن‌گونه؟ چه کسی این خط را کشید؟ کسی که این خط را کشید.. با خود نگفت آنها نیز جوانند؟... حق زندگی، خوشبختی دارند و شاید دلشان خواست طمع شادی را بکشند؟ نمی‌دانم. نمی‌دانم... شاید واقعاً بندِ نافِ من و شما را با بدبختی و پوچی بریده باشند! شما؟ شما که غریبه نیستید، پس بگذارید رک بگویم: اینجا، ما چیزی به نام زندگی نداریم! ما اینجا فقط می‌توانیم دوام بیاوریم و همه‌چیز را به لیستِ حسرت‌هایمان اضافه کنیم. نمی‌دانم، اما خسته شده‌ام از اینکه هر بار چیزی در زندگی‌ام درست نمی‌شود، تنها واکنشِ من این باشد که بگویم: «نمی‌شود دیگر... شاید در زندگیِ بعدی.» اما اگر زندگیِ بعدی وجود نداشت، چه؟ من و تو، با این جوانی که هیچ‌چیزِ آن شبیه به جوانی نبود، با این همه حسرت، درد، بدبختی و نداری... چه کنیم؟ چه کسی پاسخگویِ ماست؟ ... و در پایان، می‌خواهم بگویم: درست است که امید هیچ‌گاه هیچ‌چیز را درست نمی‌کند؛ اما انسان است دیگر... چه می‌شود کرد؟ پس امیدتان را از دست ندهید.

می‌دانم، می‌دانم که این زندگیِ ما درست نمی‌شود؛ اما بیایید امیدِ خود را بدرقه‌ی نسلِ جوانِ پس از خود کنیم. امید داشته باشیم که آنها مانندِ ما، مردگانی بی‌کفن و گور نباشند.

«В этой жизни умирать не ново, Но и жить, конечно, не новей.»

Сергей Есенин.

خسته نباشیی

چیزهایی که هرگز گفته نمی‌شوند، صرفاً حرف‌های ناگفته هستند؟ پس چرا چشمانش با من سخن نمی‌گوید؟ چرا چشم‌هایش جواب من را نمی‌دهد؟

اگر تمام حرف‌های ناگفته جایی در جهان جمع می‌شدند، شاید سنگین‌ترین سکوت متعلق به من بود؛ سکوتی که بوی فراق و حسرت می‌داد و هرچه می‌گذشت، سنگین‌تر می‌شد. همه‌چیز من از آنِ او بود، گفته یا ناگفته! حال که او گفته مرا نمی‌پذیرد، ناگفته‌ها باید در جای خود، سکوتِ مطلق بمانند؛ شاید بعضی خواستن‌ها، پیش از آنکه به وصال برسند، محکوم به زوال‌اند.

و من می‌مانم و حرف‌هایی که هرگز گفته نشدند؛ حرف‌هایی که در من ماندند، خاموش شدند و هیچ‌گاه پاسخی از آن چشم‌ها نگرفتند.

از گفته‌ای بی‌پاسخ برای پاسخِ زندگی‌اش؛ او

خسته نباشیییی اسلی کردییی

فقط چهار نفر؟:(

هستید؟

تا چند روز اینده

بزارم

میخواسنم

پست جدید

عه هورا ریکت