Blue tears ;)

نمی‌دونم چرا امشب دلم خواست اینو به همه بگم… اگه یه روزی نبودم، خیلی ناراحت نشین؛ فقط اگه گذرتون به مزارم افتاد، یه سر بهم بزنین و برام چند شاخه لیلیوم بیارین… همین؛ شاید همین چیزای کوچیک، آدمو برای همیشه توی دل یکی زنده نگه داره.

شاید اگه دیگه برای چیزی ذوق نکنم اگه‌ دیگه پر حرف نباشم اگه مسخره بازی‌ در نیارم اگه از غمو خوشحالیم نگم اگه‌کلا صحبت نکنم اگه‌کلا محو بشم از زندگیه‌ همه اگه هیچ تلاشی برای هیچکس نکنم بقیه‌ام خوشحال باشن:)

وقتی به جای ترک کردنم بهم کمک کردی که درست کنم اشتباهاتمو و رفتارمو فهمیدم عشق واقعیو پیدا کردم؛)

کسی که بهت اهمیت بده و براش مهم باشی خودشو تو موقعیتی قرار نمیده که سیکشو بزنی

خطرناک ترین نوع خشم، خشمیه که تو دل آدم مهربون جمع میشه.

غم؟ صحبت کردن با آدمی‌ که قبلا ۲۴ ساعته باهم صحبت میکردین

شکست عشقی؟ تاحالا بهترین دوستتو از دست دادی؟

و پیامی ندادم و هیچ پیامی دریافت نکردم:) این پایان ما بود؟:)

Done:)

میتونم از اسم اون شخص به عنوان کاملترین فوش دنیا استفاده کنم.

فقط میدونم اگه کسی بخوادت به هر دری شده میزنه که بهت برسه:)

فکر می‌کنم آدم هرچی بزرگ‌تر میشه، بیشتر می‌فهمه تنهایی همیشه به معنی تنها بودن نیست. گاهی وسط کلی آدمی، می‌خندی، حرف می‌زنی، با بقیه وقت می‌گذرونی، ولی یه جایی از درونت خالیه که هیچ‌کس نمی‌تونه پرش کنه. بچه که بودیم، فکر می‌کردیم بزرگ شدن یعنی آزادی؛ یعنی اینکه دیگه کسی بهمون نمیگه چی کار کنیم و کجا بریم. ولی هیچ‌کس نگفت بزرگ شدن یعنی کم‌کم آدم‌هایی که یه زمانی فکر می‌کردی همیشه کنارت می‌مونن، ازت دور میشن. بعضیا عوض میشن، بعضیا رو از دست میدی، بعضیا هم فقط تبدیل میشن به یه خاطره. یه روز به خودت میای و می‌بینی دیگه برای هر چیزی کسی نیست که براش تعریف کنی. ناراحت میشی و به جای اینکه زنگ بزنی و بگی «حالم بده»، فقط گوشیتو کنار میذاری و ساکت می‌مونی. شاید عجیب‌ترین قسمت بزرگ شدن همین باشه؛ اینکه یاد می‌گیری خیلی از دردات رو خودت تحمل کنی، بدون اینکه کسی حتی بفهمه چیزی توی دلت گذشته. و شاید آدم بزرگ شدن رو وقتی می‌فهمه که دیگه از تنهایی نمی‌ترسه… فقط گاهی دلش برای روزهایی تنگ میشه که فکر می‌کرد هیچ‌وقت تنها نمی‌مونه.

شب در زندگی من، بی انتها بود؛ مانند افکارم.

...