پناهِ بی‌پناهྀི

دیالوگ

سرشارم از آرزو و تمنا ای یار زیبا

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی

کوری_ژوزه ساراماگو

نجاتم بده از دست صداهای توی سرم آن‌ها مرا می‌کشند، آرام و بی‌صدا مثل سایه‌هایی که شب‌ها بلند می‌شوند و هر نفس را به زهر تبدیل می‌کنند بیا، قبل از آن‌که دیگر چیزی از من نماند.

_حافظ

ساقی بده پیمانه‌ای زآن می که بی‌خویشم کند بر حسن شورانگیز تو عاشق‌تر از پیشم کند زان می که در شب‌های غم بارد فروغ صبحدم غافل کند از بیش و کم فارغ ز تشویشم کند نور سحرگاهی دهد فیضی که می‌خواهی دهد با مسکنت شاهی دهد سلطان درویشم کند سوزد مرا سازد مرا در آتش اندازد مرا وز من رها سازد مرا بیگانه از خویشم کند بستاند ای سرو سهی! سودای هستی از رهی یغما کند اندیشه را دور از بداندیشم کند

تا تو دوباره باز آیی من هم دوباره عاشق خواهم شد

کافکا در کرانه_هاروکی موراکامی

مو بلندش خوبه، ولی کوتاهش هم بهش میاد

هم‌چون نسیم بر تن و جانم وزید و رفت ما را چو گل دمی به سوی خود کشید و رفت ‌بر دفترِ خیالِ پریشان من، شبی با کلک عشق، خط تمنا کشید و رفت ‌در آسمان خاطرم آن اختر امید دردا که چون شهاب طلایی دوید و رفت ‌برگو، خدای را، به دیار که می‌دمد آن صبح کاذبی که به شامم دمید و رفت ‌یاد شکیب‌سوز تو _ای آشنا_ شبی در موج عطرِ بستر من آرمید و رفت در آفتاب لطف تو تا دیگری نشست چون سایه عاشق تو به کنجی خزید و رفت ‌ترسم چو بازآیی و پرسم ز عشق خویش گویی چو شور مستیم از سر پرید و رفت ‌سیمین! اگرچه رفت و تو تنها شدی ولیک این بس که در دلت شرری آفرید و رفت

کافکا در کرانه_هاروکی موراکامی