بیسکوییت دارچینی؛

این تیکه📚قلعه حیوانات را دوست داشتم: همه آدم‌ها با هم برابرند اما پولدارها محترم‌ترند! اما دخترها پر طرف دارترند، اما بچه‌ها واجب ترند، اما خانم‌ها مقدم ترند! اما سفیدها برترند و سیاه‌ها بدبخت‌ترند، البته تبعیضی در کار نیست؛ در کل همه آدم‌ها با هم برابرند، اما بعضی‌ها برابرترند...!

حتی همان آدمی که هر روز میان جمع می‌خندد، برای همه وقت می‌گذارد و دورش پر از آدم است. از دور که نگاهش کنی، فکر می‌کنی هیچ کمبودی ندارد؛ انگار تنهایی هیچ‌وقت سراغش نرفته است. اما هیچ‌کس از سکوتِ اتاقش خبر ندارد. آدم‌ها همیشه آن چیزی نیستند که نشان می‌دهند. بعضی‌ها شلوغ‌اند تا صدای سکوتِ درونشان را نشنوند. بعضی‌ها آن‌قدر برای دیگران حضور دارند که فراموش می‌کنند خودشان، مدت‌هاست کسی را برای دردهایشان ندارند. تنهایی، نداشتنِ آدم نیست. گاهی میان ده‌ها دوست، میان صدها پیام، میان هزاران لبخند هم می‌شود تنها بود. چون تنهایی، جایی شروع می‌شود که دیگر کسی حالِ واقعیِ تو را نمی‌پرسد. یا شاید می‌پرسد، اما فرصت شنیدن جوابش را ندارد. ما یاد گرفته‌ایم بگوییم خوبم. نه چون خوبیم. چون می‌دانیم بیشتر آدم‌ها فقط منتظر شنیدن همین یک کلمه‌اند. شاید برای همین است که بعضی از شادترین آدم‌های دنیا، غمگین‌ترین شب‌هایشان را کسی ندیده است. لبخند، همیشه نشانه‌ی آرامش نیست؛ گاهی فقط ماهرانه‌ترین نقابی است که یک آدم می‌تواند به صورتش بزند. اگر امروز کسی را دیدی که بیش از حد می‌خندد، بیش از حد شوخی می‌کند یا بیش از حد قوی به نظر می‌رسد. زود قضاوتش نکن. شاید تمام این‌ها تلاشی باشد برای پنهان کردن جنگی که هر شب، در سکوتِ خودش با آن روبه‌رو می‌شود. حقیقت این است. هر کسی گوشه‌ای از قلبش را دارد که هیچ‌کس راهی به آن پیدا نکرده. جایی که دردهایش را پنهان کرده، حرف‌های نگفته‌اش را نگه داشته و با تنهایی‌اش کنار آمده است. شاید همه‌ی ما، بیشتر از آنکه به نصیحت احتیاج داشته باشیم، به یک نفر نیاز داریم. کسی که بنشیند، بدون عجله، بدون قضاوت، فقط گوش کند. چون در نهایت، همه تنها هستند. فقط بعضی‌ها، تنهایی‌شان را بهتر از بقیه پنهان می‌کنند.اگر خواستی، می‌توانم نسخه‌ای غمگین‌تر، فلسفی‌تر یا شاعرانه‌تر هم برای پادکستت بنویسم.

حتی همان آدمی که هر روز میان جمع می‌خندد، برای همه وقت می‌گذارد و دورش پر از آدم است. از دور که نگاهش کنی، فکر می‌کنی هیچ کمبودی ندارد؛ انگار تنهایی هیچ‌وقت سراغش نرفته است. اما هیچ‌کس از سکوتِ اتاقش خبر ندارد. آدم‌ها همیشه آن چیزی نیستند که نشان می‌دهند. بعضی‌ها شلوغ‌اند تا صدای سکوتِ درونشان را نشنوند. بعضی‌ها آن‌قدر برای دیگران حضور دارند که فراموش می‌کنند خودشان، مدت‌هاست کسی را برای دردهایشان ندارند. تنهایی، نداشتنِ آدم نیست. گاهی میان ده‌ها دوست، میان صدها پیام، میان هزاران لبخند هم می‌شود تنها بود. چون تنهایی، جایی شروع می‌شود که دیگر کسی حالِ واقعیِ تو را نمی‌پرسد. یا شاید می‌پرسد، اما فرصت شنیدن جوابش را ندارد. ما یاد گرفته‌ایم بگوییم خوبم. نه چون خوبیم. چون می‌دانیم بیشتر آدم‌ها فقط منتظر شنیدن همین یک کلمه‌اند. شاید برای همین است که بعضی از شادترین آدم‌های دنیا، غمگین‌ترین شب‌هایشان را کسی ندیده است. لبخند، همیشه نشانه‌ی آرامش نیست؛ گاهی فقط ماهرانه‌ترین نقابی است که یک آدم می‌تواند به صورتش بزند. اگر امروز کسی را دیدی که بیش از حد می‌خندد، بیش از حد شوخی می‌کند یا بیش از حد قوی به نظر می‌رسد. زود قضاوتش نکن. شاید تمام این‌ها تلاشی باشد برای پنهان کردن جنگی که هر شب، در سکوتِ خودش با آن روبه‌رو می‌شود. حقیقت این است. هر کسی گوشه‌ای از قلبش را دارد که هیچ‌کس راهی به آن پیدا نکرده. جایی که دردهایش را پنهان کرده، حرف‌های نگفته‌اش را نگه داشته و با تنهایی‌اش کنار آمده است. شاید همه‌ی ما، بیشتر از آنکه به نصیحت احتیاج داشته باشیم، به یک نفر نیاز داریم. کسی که بنشیند، بدون عجله، بدون قضاوت، فقط گوش کند. چون در نهایت، همه تنها هستند. فقط بعضی‌ها، تنهایی‌شان را بهتر از بقیه پنهان می‌کنند.اگر خواستی، می‌توانم نسخه‌ای غمگین‌تر، فلسفی‌تر یا شاعرانه‌تر هم برای پادکستت بنویسم.

هر روز با هم چند صفحه کتاب رو مطالعه می‌کنیم، درباره‌ی کتاب گفت‌وگو می‌کنیم و از دیدگاه‌های هم یاد می‌گیریم و...