بیسکوییت دارچینی؛

و خدایی که در این نزدیکی‌ست لای این شب بوها پای آن کاج بلند - سهراب سپهری

آهنگای قشنگتونو بفرستید🦦

چقدر علیرضا روشن قشنگ میگه که: "خودم را دوست دارم همه‌ جا همراهم بوده و‌ یک بار نگفت: حاضر نیستم با تو بیایم... آمد و هیچ نگفت حرف نزد... گفتم و او شنید، رنجش دادم و تحمل کرد"

به‌نام‌او ــ﹙📜﹚:بوی بیسکوییت دارچینی

هر غروب، درست چند دقیقه مانده به بسته شدن نانوایی، پیرمرد یک بسته بیسکوییت دارچینی را از قفسه برمی‌داشت و روی پیشخوان می‌گذاشت؛ کنار یک فنجان چای که همیشه بخارش بیهوده در هوا گم می‌شد. مشتری‌ها می‌آمدند، نان می‌خریدند، لبخند می‌زدند و می‌رفتند. بعضی‌ها عجله داشتند، بعضی‌ها از گرانی گلایه می‌کردند، بعضی‌ها با تلفن حرف می‌زدند. هیچ‌کس نمی‌دانست آن بسته‌ی بیسکوییت دارچینی برای فروش نیست؛ برای یک انتظار است. سال‌ها پیش، دختر جوانی هر عصر وارد همین نانوایی می‌شد. همیشه می‌گفت: «چای بدون بیسکوییت دارچینی مزه نداره.» بعد هر دو کنار پنجره می‌ایستادند، چای می‌نوشیدند و از آدم‌ها حرف می‌زدند؛ از آدم‌هایی که گاهی بی‌دلیل می‌روند، از آدم‌هایی که قول می‌دهند بمانند، اما یک روز، بی‌هیچ خداحافظی، فقط تبدیل به خاطره می‌شوند. آخرین روز، دختر بسته‌ی نیمه‌خورده‌ی بیسکوییت دارچینی را روی پیشخوان گذاشت و گفت: «اگه یه روز دیر کردم، برام نگهش‌دار من برمی‌گردم.» رفت. یک روز، دو روز، یک هفته، یک ماه، بعد سال‌ها و هیچ‌‌ زمان برنگشت. پیرمرد هر روز همان بسته را می‌آورد، غبارش را می‌گرفت و دوباره روی پیشخوان می‌گذاشت؛ انگار با این کار، زمان را وادار می‌کرد هنوز امیدی باقی بماند. یک غروب بارانی، پسربچه‌ای وارد مغازه شد. لباس‌هایش خیس بود و دست‌های کوچکش از سرما می‌لرزید. نگاهش روی بسته‌ی بیسکوییت دارچینی ماند. آرام پرسید: «عمو، اینو نمی‌فروشی؟» پیرمرد چند لحظه سکوت کرد. بعد گفت: «نه، این مال کسیه که قول داده برگرده.» پسرک سرش را پایین انداخت و آهسته گفت: «مامان منم قول داده بود برگرده، ولی همه می‌گن دیگه نمیاد.» برای چند ثانیه، نانوایی ساکت شد. پیرمرد چیزی برای گفتن نداشت. فقط بسته را برداشت، جلوی پسر گذاشت و گفت: «پس فکر کنم امروز، این باید پیش تو باشه.» پسرک لبخند نزد. فقط بسته را محکم بغل کرد و رفت. آن شب، برای اولین بار بعد از سال‌ها، روی پیشخوان هیچ بیسکوییت دارچینی‌ای نبود. پیرمرد پشت پنجره ایستاد و رفت‌وآمد آدم‌ها را تماشا کرد. آن‌وقت فهمید، غم فقط از دست دادن آدم‌ها نیست. غم این است که هرکدام از ما، جایی در این شهر، منتظر کسی مانده‌ایم که دیگر هرگز از پیچِ آن خیابان پیدا نمی‌شود.‌ بعضی دلتنگی‌ها، تاریخ انقضا ندارند. ✍️🏻کوثر

به‌نام‌او ــ﹙📜﹚:بیسکوییت دارچینی

هر غروب، درست چند دقیقه مانده به بسته شدن نانوایی، پیرمرد یک بسته بیسکوییت دارچینی را از قفسه برمی‌داشت و روی پیشخوان می‌گذاشت؛ کنار یک فنجان چای که همیشه بخارش بیهوده در هوا گم می‌شد. مشتری‌ها می‌آمدند، نان می‌خریدند، لبخند می‌زدند و می‌رفتند. بعضی‌ها عجله داشتند، بعضی‌ها از گرانی گلایه می‌کردند، بعضی‌ها با تلفن حرف می‌زدند. هیچ‌کس نمی‌دانست آن بسته‌ی بیسکوییت دارچینی برای فروش نیست؛ برای یک انتظار است. سال‌ها پیش، دختر جوانی هر عصر وارد همین نانوایی می‌شد. همیشه می‌گفت: «چای بدون بیسکوییت دارچینی مزه نداره.» بعد هر دو کنار پنجره می‌ایستادند، چای می‌نوشیدند و از آدم‌ها حرف می‌زدند؛ از آدم‌هایی که گاهی بی‌دلیل می‌روند، از آدم‌هایی که قول می‌دهند بمانند، اما یک روز، بی‌هیچ خداحافظی، فقط تبدیل به خاطره می‌شوند. آخرین روز، دختر بسته‌ی نیمه‌خورده‌ی بیسکوییت دارچینی را روی پیشخوان گذاشت و گفت: «اگه یه روز دیر کردم، برام نگهش‌دار من برمی‌گردم.» رفت. یک روز، دو روز، یک هفته، یک ماه، بعد سال‌ها و هیچ‌‌ زمان برنگشت. پیرمرد هر روز همان بسته را می‌آورد، غبارش را می‌گرفت و دوباره روی پیشخوان می‌گذاشت؛ انگار با این کار، زمان را وادار می‌کرد هنوز امیدی باقی بماند. یک غروب بارانی، پسربچه‌ای وارد مغازه شد. لباس‌هایش خیس بود و دست‌های کوچکش از سرما می‌لرزید. نگاهش روی بسته‌ی بیسکوییت دارچینی ماند. آرام پرسید: «عمو، اینو نمی‌فروشی؟» پیرمرد چند لحظه سکوت کرد. بعد گفت: «نه، این مال کسیه که قول داده برگرده.» پسرک سرش را پایین انداخت و آهسته گفت: «مامان منم قول داده بود برگرده، ولی همه می‌گن دیگه نمیاد.» برای چند ثانیه، نانوایی ساکت شد. پیرمرد چیزی برای گفتن نداشت. فقط بسته را برداشت، جلوی پسر گذاشت و گفت: «پس فکر کنم امروز، این باید پیش تو باشه.» پسرک لبخند نزد. فقط بسته را محکم بغل کرد و رفت. آن شب، برای اولین بار بعد از سال‌ها، روی پیشخوان هیچ بیسکوییت دارچینی‌ای نبود. پیرمرد پشت پنجره ایستاد و رفت‌وآمد آدم‌ها را تماشا کرد. آن‌وقت فهمید، غم فقط از دست دادن آدم‌ها نیست. غم این است که هرکدام از ما، جایی در این شهر، منتظر کسی مانده‌ایم که دیگر هرگز از پیچِ آن خیابان پیدا نمی‌شود. شاید آدم‌ها با مرگ از دنیا نروند. شاید از همان روزی بروند که دیگر کسی منتظر برگشتنشان نباشد و چه تلخ است که گاهی، آخرین نشانه‌ی یک انسان، نه یک عکس است، نه یک نامه، نه حتی صدای خنده‌هایش، فقط بوی یک بیسکوییت دارچینی است که در گوشه‌ای از خاطرات، هنوز تازه مانده؛ بویی که هرگز کهنه نمی‌شود، بعضی دلتنگی‌ها، تاریخ انقضا ندارند. ✍️🏻کوثر

مولانا میگه: گر نداری دانش ترکیب رنگ بین گل‌ها زشت یا زیبا مکن

و تو شباهت بسیاری به شب داری؛ آرام و زیبایی، غمگین و ساکت.

آهنگ بفرستید ناشناس💋

پولدارای چنل استارز بزنید رو سنجاق🦦

یادبگیر خودت حال خودتو خوب کنی اینجوری شیش هیچ از بقیه جلویی🦦

++

اما عزیز من... گاهی لازم نیست همه‌چیز را توضیح بدهی. همه قرار نیست تو را بفهمند، همان‌طور که تو هم قرار نیست برای اثبات خودت بجنگی. آرامش، از جایی شروع می‌شود که دیگر برای ماندنِ آدم‌ها التماس نمی‌کنی، برای قضاوت‌هایشان نمی‌ترسی و خودت را با هیچ‌کس مقایسه نمی‌کنی. زندگی کوتاه‌تر از آن است که هر روزت را صرفِ راضی کردنِ دیگران کنی. گاهی فقط کافی‌ست خودت را انتخاب کنی، بی‌عذاب وجدان، بی‌ترس و با تمامِ نقص‌هایی که تو را خودِ تو کرده‌اند. - کوثر

یادآوری: ارتباطت رو با هر آدمی که بی‌ارزشت می‌کنه تموم کن...