"نوشته های ناتمام"

3:55 «من درد و دل خود را به آب چاه می گویم؛ می‌دانم این آب ها در عالم پخش خواهند شد وقتی که شیعیانم از آب این چاه در آینده نوشیدند، از غم و غصه ی من خبر دار خواهند شد» از آب آن چاه نوشیدم، از غمتان هم... شب‌ها، وقتی هیاهوی دنیا می‌خوابد، داغِ شما بیدار می‌شود، در خیالم به کوچه های کوفه میروم، آن دست های مطهر که روزی رسول خدا بالا برد را، با طناب بسته اند؛ «در» می‌سوزد، صدای بی‌جانی به گوشم میرسد. نزدیک‌تر می‌شوم، صدای پاره ی جگر پیامبر است، همان بانویی که خداوند، همه ی هستی را برای محبت او آفرید... جگرم آتش می‌گیرد چشمانم بی‌صدا داغ می‌شود و صورتم از اشک خیس می‌شود... مولای غریبم اشک می‌ریزد و من هم... در، هنوز می سوزد و قلب من هم... -ر.نون