شیشه

یه قصه‌ی کوتاه

هر جا لازمه باید گریه کرد. در سوگ از دست رفتن رویاها، تو موقعیت‌های بی‌ربط اصلا نباید خجالت کشید به نظرم.

داشتم بهش فکر می‌کردم که زنگ زد.

همه‌ی چیزای خوب از مسئولیت‌پذیری رد میشن.

ایران کشور خوبی برای ترک سیگار نیست.

امروز خودمو از خبرا دور کردم نمیخوام که خبر داشته باشم روانم آسیب دیده از خبرای لحظه‌ای

برف ریز ریز

اندکی دورتر خانه‌ای است که می‌سوزد ‌ بعد خانه‌ای دیگر ‌ و بعد خانه‌ی خودت نمی‌دانی؟ انتظار چه را می‌کشی؟ اگر دور باشی - به خانه‌ات نزدیک می‌شود. نمی‌دانی؟ هیچکس امروز از حریق دور نیست. ‌‌ یانیس ریتسوس ترجمه‌‌ی فریدون فریاد، بخش‌هایی از شعری زمان سنگی

‏زندگی یه وطن بهمون بدهکاره که مجبور نباشیم به جای زندگی، مدام خبرارو چک کنیم.

‏هنوزم رشته‌های نازک امید متصله.

یهو تو دلم خالی میشه، پر میشم از حس اینکه اوضاع ناامید کننده‌ست.

فکر می‌کنم آدم اگر نتونه به خودش دروغ بگه، بالاخره از بین می‌ره.

: اینو باید تتو کنم رو تنم. که هیچ‌وقت الکی دلخوش نشم.

ما برای جهان نا-مُهِم هستیم.

[باریکه‌های امید]

یکی از وحید آنلاین بعد از اینهمه پست ویدئوی کشتار پرسیده خودش حالش خوبه؟( که همه ویدئوها رو میبینه ادیت میزنه محو میکنه و منتشر می‌کنه و از نظر روانی سخته) پاسخ داده: جرات نمی‌کنم پیام‌ها رو باز کنم. نه بخاطر خشونت تصاویر. ‏اون انقدر سخت نیست که پرسش‌های مادرانی که بچه‌هاشون بازداشت شدند. ‏عکس گم‌شده‌شون رو می‌فرستند با چهره‌هایی که در ویدیوها محو کردم مقایسه کنم! ‏التماس می‌کنند فرستنده ویدیوی پیکر عزیزشون رو معرفی کنم تا از آخرین لحظاتش بپرسند.