شیشه

ذهن آسوده، مثل یک اتاق تمیزِ خلوته. یه پنجره‌ی باز به یه باغ.

پيام دوستم اول صبح دستم رسيد و روزم شكوفه داد.

در غربتِ مرگ، بیم تنهایی نیست یارانِ عزیز، آنطرف بیشترند.

قوی‌ترین آدم‌ها آن‌هایی‌اند که می‌توانند از کنار یک توهین، یک طعنه، یک بی‌احترامی، بی‌صدا رد شوند.

‏زنده‌باد فتح‌ بی‌هیاهو.

فکر کردن به گذشته، یک جور اعتیادِ غمگین است.

«اینکه آدم می‌فهمد مهم بودن یا نبودن بعضی چیزها هیچ تاثیری در زندگی‌اش ندارند ولی هنوز به آن چیزها اهمیت می‌دهد؛ جالب است.»

زنده و ایستاده

دیدار تو، حلال مشکلات نیست، ولی چیز بدی هم نیست.

Mood

آدمیزاد احمق است. فکر می‌کند باید همه قبولش داشته باشند، همه دوستش داشته باشند. اما بزرگسالی از راه می‌رسد و یک سیلی محکم می‌زند توی گوشت.

هم ز يكديگر جدا افتاده و هم با هميم - صائب تبریزی

تصمیم گرفتم روی کتابم «من چند روز زندگی کردم؟» چند ماه کار کنم و تمومش کنم و به چاپ برسونمش. یه بخش‌های جزئی از کتابم رو به صورت پراکنده تو این کانال پست کردم.

اما خب؛ من پرنده نیستم. من آدمم. و آدم، دلتنگی‌هایش را روی دوشش می‌گذارد و راه می‌رود. تحمل می‌کند. فراموش نمی‌کند، زندگی می‌کند با آن.

کاش می‌توانستم از روی تمامِ این غصه‌ها پرواز کنم. از بالای شهر، از بالای خانه‌ها، از بالای آدم‌هایی که رفتند، از بالای حرف‌هایی که ماندند. نگاه کنم پایین، ببینم كه همه‌چیز چقدر کوچک است. كه چقدر آن غمِ بزرگ، از بالا یک نقطه‌ی ریزِ بی‌اهمیت می‌شود.

کاش پرنده بودم و بعد از هر دلتنگی فقط پر می‌کشیدم.