شیشه

هر کی ما رو نخواست، ضرر کرد.

هر چیزی که یه نشونی از جنوب داره، به دلم می‌شینه.

تا گردن فرو رفتیم تو منجلاب روزمرگی.

موسیقی رو باید از هوا قاپید، از خیابون، از رادیوی یه ماشین گذری، از سکوت بین دو حرف.

موسیقی رو باید از هوا قاپید، از خیابون، از رادیوی یک ماشین گذری، از سکوت بین دو حرف.

دوست دارم عزیزت باشم اما نه به قیمت خوار شدن.

آبی تو با هیچ نوع سیاهی، فراموش نمیشه.

عزیز بودنت یادش می‌رود، تبدیل می‌شوی به یک سایه‌ی همیشگی که دیگر هیچ‌کس نگاهش هم نمی‌کند.

عطار نیشابوری حرفی زده که انگار برای همین روزهاست. می‌گوید: «اگر گرد کسی بسیار گردی، اگرچه بس عزیزی، خوار گردی.» ببین چقدر ساده و چقدر عمیق. یعنی تو اگر گوهر هم باشی، اگر بی‌وقفه دور یک نفر بچرخی، آن گوهر در چشمش خاک می‌شود.

بنویس، اگه بلدی. اگه هم بلد نیستی، صبوری کن تا یادش بگیری. اما کپی نکن. قلم، آبروی آدمه. یه خرده حرمت. همین.

عیب نداره درست میشه.

‏من همیشه در تلاشم آدما رو قضاوت نکنم ‏مخصوصا آدم‌هایی که دوسشون دارم.

‏من به دوستی on و off تو نیازی ندارم عزیزم

آدم سالم، رفتار ناسالم از خودش نشون نمیده.

نان را تو‌ ببر که راهت بلند است و طاقتت کوتاه.

‏سمی‌ترین آدمایی که تو زندگیم میشناختم و مثل پروژه منو تارگت می کردن و به هم میریختن، اغلب با تاکید بهم می‌گفتن: عزیزم «تراپی برو حالت بهتر میشه»

قشنگی که همیشه تو قرینگی نیست، حتی گاهی تو منظم بودن هم نیست. یه وقتایی یه چیزی کجو‌ کوله‌ست، ولی می‌بینی به دل می‌شینه. مثل زیبایی مو‌های پریشون تو.

یعنی چهار فصل گرم باشه چه شکلیه؟