شیشه

نمی‌خوام شبیه تو باشم. حتی از کنار چیزایی که بهت ربط داره هم رد نمی‌شم. از اسمت، از عطرت، از آهنگایی که دوست داشتی. راهمو کج می‌کنم.

نمی‌خوام شبیه تو باشم. حتی اگه تو بهترین کسی باشی که بلد بود زندگی کنه، بازم نمی‌خوام. من راه خودمو می‌رم. از دنیای تو رد نمی‌شم چون خودم نمی‌خوام.

بعضی آدما رو باید از خودت جدا کنی، مثل یه مرض که اگه دور نشی ازش، گرفتارت میکنه. اینو فهمیدم؛ پس فاصله می‌گیرم.

‏آذر که جان فرسود از او ‏نومید نتوان بود از او ‏خسته‌ست.

‏اگه قرار بود تو زندگی بعدیم؛ میوه باشم ‏دوست داشتم انار باشم.

‏دچار بیماری «پول دارم ولی همه‌چی زیادی گرونه» شدم.

شفا تو همون چیزای ریزه پیزه‌ی بی‌ادعاییه که هر روز از کنارشون رد می‌شیم و حتی نگاشون نمی‌کنیم اما خیلی مهمن.

دلم می‌خواست کتاب‌هایت را ببینم. آنها که خوانده‌ای و روی جلدشان رد انگشت توست. آنها که نخوانده و گذاشته‌ای گوشه‌ای و منتظرند.

نیستی و خزان

نمیخوام بمونم. نخواه که بمونم.

وقتی کسی پیدا میشه که با تمام وجودش تو رو می‌خواد، دیگه تموم اون «دوست‌داشته‌نشدن»های قبلی، رنگ می‌بازه. تموم اون غصه‌هایی که برای درست دوست‌داشته‌نشدن خوردی انگار میشه خاطرات یه جنگ تموم‌شده که حالا بهش فکر می‌کنی و می‌خندی.

رفتن دوستام، زخم می‌زنه، دلتنگی میاره، خالی می‌کنه، انگار یه جایی از درونم رو می‌کَنه.

جز مهاجرت دوستام

هیچ رفتنی منو زمین نمیزنه.

دلم هوای پاییزی میخواد.

نه نه اصلا برام مهم نیست (رو‌دهای خروشان از چشمام سرازیر میشه و خونه رو داره سیل میبره)

طلا که رنگش عوض نمیشه.

به قول فروغ: آدم‌هايی که بیشتر از من و تو سرشان می‌شود می‌گویند انسانِ متمدن کسی است که در تنهایی احساس تنهایی نکند. تو باید برای خودت یک دنیای درونی داشته باشی و همچنین تکیه‌گاه‌های ثابت روحی و فکری. یعنی در عین حال که در میان مردم زندگی می‌کنی خودت را کاملا از آن‌ها بی‌نیاز بدانی.