شیشه

یه روزی دلت برای همین روزهای معمولی تنگ می‌شه؛ برای وقت‌هایی که هنوز نمی‌دونستی قراره دلت برای چی تنگ بشه.

منم باید یاد بگیرم که چه چیزایی رو کجا بذارم. چه حرفایی رو کجای سینه‌م نگه دارم.

دلم برای جمع‌ دوستام تنگ شده. برای گاسیپ با امیرحسین، دور دور و سیگار با سپیده، برای دیجی‌کالا گردی با پریسا. من تو زندگیم به رفاقت دوستای خوب همیشه نیاز داشتم و دارم. دلم برای اون روز برفی که تتلو پلی کرده بودیم تو بالکن، شاهین داشت از گربه‌ی جدیدش حرف میزد تنگ شده.

‏کلیشه‌ایه اما لطفا قدر با هم بودنو بیشتر بدونین، تایم فلایز.

خیلیا به تو اهمیت میدن، اما اولویتشون نیستی. و این اصلاً تناقض نیست. مثل مامانت که براش اهمیت داری، اما اولویتش بعضی روزا کاراشه، یا مثلا برادرت.

و دردناک‌ترین بخشش اینه که معمولاً این دو تا رو قاطی می‌کنیم. فکر می‌کنیم چون برای کسی مهمیم، پس اولویتش هم هستیم.

(اهمیت و الویت) بله، این دو تا یکی نیستن. اهمیت دادن یعنی تو برای کسی مهمی، یعنی جایگاهی داری، یعنی اگر چیزی بشه، دلش برات می‌لرزه. اما اولویت یعنی اگه قراره بین چندتا چیز یکی رو انتخاب کنه، تو رو انتخاب می‌کنه. یعنی وقتش، انرژیش، تصمیم‌هاش رو طوری می‌چینه که ته‌ش تو باشی.

زندگی کن، انتخاب کن و بذار بقیه هم انتخاب‌ خودشونو داشته باشن.

مرا دوست بدار. کم، کوچک، هر جور که می‌شود. اما لطفا دوستم بدار. که این شب، بی‌چراغ، خیلی برایم طولانی است.

خشم، حافظه‌ی خوبی داره.

صمیمیت با آدم اشتباه، سلاح میده دست طرف مقابل

هیچوقت این حماقت به سرتون نزنه که دوست صمیمی‌تون رو به همکار تبدیل کنید. چون دیگه نه دوست صمیمی هستید و نه همکار.

وقتی میشکنی وقتی تیکه‌تیکه شدی و خودتم نمیدونی کدوم تیکه‌ت کجاست، اون وقته که تازه میبینی کی میمونه و کیا میرن. بیشترشون میرن. با بهانه‌های نامربوط میرن جز یکی دو نفر که خم میشن کمک می‌کنن تیکه‌هات رو از رو زمین جمع کنن. همونایی که تو رو با همون شکستگی‌هات بغلت می‌کنن و حتی نمی‌پرسن چرا شکستی.

برایت آرزوی خوب‌ترین پاییزها و زمستان‌ها را دارم. آرزو می‌کنم شانه به شانه‌ی کسی قدم بزنی که از گفتن دوستت دارم نمی‌هراسد، و برای اشتیاق دلت همیشه حرف‌های تازه دارد.

شب بخیر