زثولیت

نه نمیتونی بپرسی.

میتونم بپرسم زث یعنی چی

نعمت فزون می‌شود و آن چه از کفت رفته یحتمل مصیب بوده، چنان که قدر عافیت پس از مصیب است‌. هرکس به دین خویش خدایش را می‌پرستد، اشکالی در پرستش نیست، مشکل آن است که آیا خدایت لایق پرستش هست؟ در آن آسمانی که خدایت نشسته، آیا تو ماهش هستی؟ در بستر عشق، هم‌خوابی با عقل، زادهٔ حلالی ندارد؛ همان‌طور که عاشق کور و کر عاقبت خوش. آرام بگیر که جهانت بعد از آرام‌گرفتن تو رام خواهد شد، عشق از هفت‌آسمان می‌گذرد تا به تو برسد، حتی اگر گذر از آسمان و تحمل فراز و نشیب‌ها، فزونش‌ نکند، هنگامی که عشق به عاشق بدل شود و معاشقه، معشوق بسازد، همه چیز اوج خواهد گرفت، آن‌جاست که پرستش متعالی می‌گردد و نعمتت افزون. #زث.

زث! من شاکرش که هیچ میپرستیدمش! اما فزونی که نیافت،رهایم هم کرد و هر روز بیش از پیش از کفم برون رفت آنقدر طعم آغوشش فراموشم شده که دیگر چیزی برای طمع داشتن برایش ندارم! نمیدانم دگران چگونه معشوقشان را میپرستند که هر روز فزونی میابد شاید شکرگویی من پیش چشمان خدا کفری بیش نیست و خدا کمر بسته به آن که او را ز من بستاند"

و یقین و مطمئنا که تا به حال ستاندیه و من باز بر این انکار میورزم"

فزون می‌شوی، منتها من طمع‌ دارم، آغوشت را می‌خواهم. و بعد از آغوش، بوسه‌ات. #زث.

و گوید شکر نعمت، نعمتت افزون کند. من که بسیار شاکر حضور تو بودم، چرا فزون نمی‌شوی؟ #زث.

رشکم‌‌ از پیرهن‌ آید که در آغوش تو خسبد‌.

بدون او، زندگی بر من تلخ می‌شد و او گمان می‌کرد همهٔ کوشش و کشش من در طلب او، فریب ذهن و داستان‌‌چینی های دروغین است. با خود می‌گفتم که ای‌کاش به پایش بمیرم، یحتمل بعد از آن، همه چیز درست خواهد شد. در خرد ترین حالت، با افکاری آسوده شب‌ها خواهد خوابید و نفسی راحت خواهد کشید و خواهد گفت او بالاخره دست از سرم برداشت. #زث.

.

بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را به من آورید آخر صنم گریزپا را به ترانه‌های شیرین به بهانه‌های زرین بکشید سوی خانه مهِ خوبِ خوش‌لقا را وگر او به وعده گوید که دمی دگر بیایم همه وعده مکر باشد بفریبد او شما را دم سخت گرم دارد که به جادوی و افسون بزند گره بر آب او و ببندد او هوا را به مبارکی و شادی چو نگار من درآید بِنِشین نظاره می‌کن تو عجایب خدا را چو جمال او بتابد چه بود جمال خوبان که رخ چو آفتابش بکشد چراغ‌ها را برو ای دلِ سبک‌رو به یمن به دلبر من بِرِسان سلام و خدمت، تو عقیق بی‌بها را

#مولانا. | دیوان شمس.

وقتی خدا می‌خواست تورا بسازد، چه حال خوشی داشت. چه حوصله‌ای! این موها، این چشم‌ها؛ خودت می‌فهمی؟ من همهٔ این‌هارا دوست دارم.

#عباس‌معروفی | سال بلوا.

شهر من، من به تو می‌اندیشم نه به تنهایی خویش.

هارمونی من.