𝐀𝐩𝐞𝐫𝐢𝐨
رفتن به کانال در Telegram
نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
341
مشترکین
-224 ساعت
-97 روز
-2630 روز
آرشیو پست ها
341
𝐀𝐩𝐞𝐫𝐢𝐨:
نه منظورم این نیست که حکومت بمونه قطعا ولی بزارید یه مثال ریز بزنم
لیبی، کشوری که با قذافی به اوج و بهترین دوره تاریخی خودش رسیده بود فقر ریشه کن شده بود درمان رایگان و استقلال سیاسی او اقتصادی و یکباره از کشوری که بهشت برده فروشی بود تبدیل به اقتصاد یک افریقا و برابری زن و مرد و رفاه بالای مردم و مهم تر از همه، همه اینها در آفریقا ! و نتیجه چیشد ؟
مردم از دیکتاتوری و فساد دولتی خسته بودند و توی 2011 اعتراضات شروع شد و به هر قیمتی خواستار پایان دیکتاتوری قذافی بودن، مردم معترض بودند و کشور های خارجی و مخصوصا ناتو هم به کمک مردم آمد چون چیزی بود که خودشان آن را شروع کرده بودند برای ناسیونالیسم آفریقاییای قذافی برای استقلال افریقا !
ولی اگر تو خودت را جای انها بگذاری فکر نمیکردی انها هم خواستار یک زندگی بهتر بودند و آزادی خودشون و کشورشون؟ مردم مسلح شدند و حکومت لیبی سقوط کرد و نتیجه چیشد ؟ مردم معترض متحد پیروز شدند ولی ایا ایده ای هم داشتند؟ نه و تازه وقتی پیروز شدند اختلاف نظر ها و عقاید شروع شد درحالی که این در اول باید حل و فصل بشه و بعدا به عمل بپردازی و لیبیایی ها هم در آتشی میسوزند که خودشان به پا کردنش و تبدیل به قلب برده فروشی و جنگ داخلی تجزیه و خرابه ای مه از لیبی فقط اسمش باقی مانده.
وقتی اون مردم به خیابان میومدن باید میدانستند چی میخواهند ولی نه جنگ از خارج راه انداخته شده بود و حالا شبیه به رودی شده بود که یا باید سوارش شوی و باهاش پیش روی یا اصلا در رود نیوفتی
درسته ایران لیبی نیست ولی پوینت داستان توی همجا یکسانه و این دقیقا خاصیت تاریخ عه !
24 ژوئیه, 17:02
24 ژوئیه, ~17:05
341
نه منظورم این نیست که حکومت بمونه قطعا ولی بزارید چنتا مثال ریز بزنم
لیبی، کشوری که با قذافی به اوج و بهترین دوره تاریخی خودش رسیده بود فقر ریشه کن شده بود درمان رایگان و استقلال سیاسی او اقتصادی و یکباره از کشوری که بهشت برده فروشی بود تبدیل به اقتصاد یک افریقا و برابری زن و مرد و رفاه بالای مردم و مهم تر از همه، همه اینها در آفریقا ! و نتیجه چیشد ؟
مردم از دیکتاتوری و فساد دولتی خسته بودند و توی 2011 اعتراضات شروع شد و به هر قیمتی خواستار پایان دیکتاتوری قذافی بودن، مردم معترض بودند و کشور های خارجی و مخصوصا ناتو هم به کمک مردم آمد چون چیزی بود که خودشان آن را شروع کرده بودند برای ناسیونالیسم آفریقاییای قذافی برای استقلال افریقا !
ولی اگر تو خودت را جای انها بگذاری فکر نمیکردی انها هم خواستار یک زندگی بهتر بودند و آزادی خودشون و کشورشون؟ مردم مسلح شدند و حکومت لیبی سقوط کرد و نتیجه چیشد ؟ مردم معترض متحد پیروز شدند ولی ایا ایده ای هم داشتند؟ نه و تازه وقتی پیروز شدند اختلاف نظر ها و عقاید شروع شد درحالی که این در اول باید حل و فصل بشه و بعدا به عمل بپردازی و لیبیایی ها هم در آتشی میسوزند که خودشان به پا کردنش و تبدیل به قلب برده فروشی و جنگ داخلی تجزیه و خرابه ای مه از لیبی فقط اسمش باقی مانده.
وقتی اون مردم به خیابان میومدن باید میدانستند چی میخواهند ولی نه جنگ از خارج راه انداخته شده بود و حالا شبیه به رودی شده بود که یا باید سوارش شوی و باهاش پیش روی یا اصلا در رود نیوفتی
درسته ایران لیبی نیست ولی پوینت داستان توی همجا یکسانه و این دقیقا خاصیت تاریخ عه !
24 ژوئیه, 07:33
24 ژوئیه, ~17:02
341
جدیدا یه چیزی ترند شده میگن هرکی برای سقوط ج ا کاری نکرده خائنه و وصله این واقعا مسخره است توهین به تمام اون کسایی عه که تمام زندگیشونو دادن و از با ارزش ترین چیزاشون گذشتن تا برای این کشور و مردم کاری کنن عه
ببینید خیلی جدی اصلا هیچ اهمیتی نداره رفتن ج ا
مهم اینه که چی میاد جاش اصلا اهمیتی نداره اون چیز کمونیسته سلطنت طلبه اصلاح طلب عه ناسیونالیست عه یا هرچیزی هست مهم اینه که برای این مردم و کشور چه چیزی مناسبه و نجاتش میده و این همون چیزیه هم هست که ایده ها باید راجبش داد تا به یه نتیجه درست رسید و بعد تازه اینجا جایی عه که بخوای عمل کنی و کاری کنی مگنه هر عملی بدون تئوری و برنامه محکوم به شکسته پس جدی بس کنید این مسخره بازیاتونو که همینا خودش بازی دشمنه که همون چهارتا ادمی که دارن یه کاری میکنن هم بد نشون بده بهشون چهارتا چیز بچسبونه
23 ژوئیه, 16:35
28 ژوئیه, ~05:00
341
تیتر مقاله رو میتونم بگم یک نقد کامل بر جامعه و وضعیت موجود خودمون و کشورمونه
به عنوان اولین مقاله ای که نوشتم گمون کنم بد نشد با اینکه طولانی شد ولی به اون اندازه موضوعاتی که توش بهشون میپردازم کمم هست،
خیلی از بخش ها پتانسیل یه مقاله جدا داشتن رو دارن
ممنون میشم اگه خوندید نظرتونم بگید ☦️
ناشناس من
19 ژوئیه, 08:36
341
تیتر ؛ سرگذشت
Ω
در اواسط سفرم بود که پیرمردی را در آغل دامها دیدم؛ شکسته، خسته و درمانده.
سیگاری کنار لبش روشن بود، و از همانجا فهمیدم که زنده است.
رگ هر دو دستش را زده بودند، اما خونش خشک شده بود. با خودم پرسیدم: چطور هنوز سیگار از لبش نیفتاده؟
چه میتوانستم بکنم؟
کنارش نشستم.
وانگهی، سخن گشود:
«آدمیان را دریاب. آنان همانهاییاند که جهنمی بر زمین برپا کردند و بهشت را به یکدیگر وعده دادند.
همانهایی که دلیل زجر و درد یکدیگرند؛ جنگها را آغاز میکنند و سر بیهودهترین چیزها، همدیگر را سلاخی میکنند.
از این گونهی حیوانی که در هر جنگ، میلیونها از همنوع خودش را میکشد، چه انتظاری میتوان داشت برای دلسوزی برای دیگر موجودات؟ چیزی کمتر از کشتارگاه؟
آنها چیزی را میپرستند که زاییدهی تخیلشان است، و برای آن هم آدم میکشند.
خدایی که اگر انسان بفهمد در این عالم و دنیا چیزی جز خودش ندارد، یکباره نیست میشود.
موجودیتی مضحکاند؛ بزرگ میشوند بیآنکه بفهمند زندگی چیست، و تا وقتی آن را میفهمند، مرگ به سراغشان آمده و بازی تمام شده است.
بهشت را به زمین بیاورید تا ببینید که دیگر انسان نه نیازی به خدایی دارد، نه دعایی.
انسان خواهد مرد، و آتشش گلستان نمیشود؛ عصا اش مار نمیشود و دریا شکافته نمیشود، و آن خدایی که چشم و گوش بسته داد نمیشنود. »
هنوز از حرفهای پیرمرد به خودم نیامده بودم که سگی وارد آغل شد؛ لهله میزد و خونآلود بود.
سگِ پیرمرد است؟ گوسفندها را گرگ برده بود؟
سگ سایه نداشت، و این غیرعادی بود.
لباسم را گرفت و کشید؛ میخواست دنبالش بروم.
به سمتش رفتم.
در لحظهی آخر، پیرمرد را دیدم که زمزمه کرد:
«نرو.»
اما سگ آرام نمیگرفت، پس به دنبالش رفتم.
سگی سفید و زیبا بود که لکههای خون، او را شبیه گرگی سفید کرده بودند؛ گرگی که از جنگی سخت بازگشته باشد.
مرا به جنگل برد.
همهچیز برایم آشنا بود، و همین عجیبترش میکرد.
هرچه میرفتیم، گویی سگ مقصدی نداشت.
تا به خودم آمدم و پشت سرم را نگاه کردم، آغل دیگر پیدا نبود.
به کلبهای رسیدیم. بوی خون، انزجارآور بود.
بیدرنگ داخل رفتم.
همهچیز درهم ریخته بود. دختری روی زمین افتاده بود و میگریست.
انعکاس نور آفتاب بر تپانچه ای که در دست داشت، چشمم را زد.
سگ به دختر پارس میکرد و دختر، گریهاش شدیدتر میشد.
آرام به سمتش رفتم.
گفتم:
«چه شده؟»
سکوت جوابم بود
باد در اتاق را کمی باز کرد.
از گوشهی در نگاهی انداختم و رعشه بر تنم افتاد.
دیوارهای اتاق با خون رنگ شده بودند و جنازهای بر زمین افتاده بود.
توجه ای بهش نکردم.
روی زانوهایم نشستم و دستانش را که روی تپانچه بود، گرفتم.
دستانش سرد بود و میلرزید.
تپانچه را به سمت گلویش گرفته بود.
دختر زیر لب چیزی زمزمه میکرد، آنقدر آهسته که انگار با خودش حرف میزد، نه با من.
اشک از چانهاش میچکید و روی دستهای خونآلودش میریخت.
تپانچه را به آرامی از دستش گرفتم و کنار گذاشتم.
دختر حتی در چشمانم نگاه نمیکرد.
موهایش را نوازش کردم.
به آغوشم آمد، تنش از دستانش سردتر بود.
محکم در آغوشش گرفتم، گرمای خون دستانش را که روی کمرم حس میکردم، تازه بود.
هوا تاریکتر میشد و گویی که آفتاب میگفت: «تا کی میخواهی بمانی؟ من در حال رفتنم.»
دختر به خواب رفته بود و سگ دیگر نبود.
پتویی به دورش پیچیدم و بدون توجه به اتاق، بیرون رفتم.
ناگهان صدای زوزهای آمد؛ نه شبیه صدای سگ، بیشتر شبیه نالهی انسانی که سالها درد کشیده باشد.
پایم به خنجری کهنه و کند خورد.
آن را برداشتم و به سمت زوزه رفتم.
از آسمان خون میبارید و نور ماه خونین از میان درختان جنگل میتابید.
سگ سفید را از دور دیدم و به سمتش رفتم.
آرام نشسته بود.
برهای در دهان داشت.
گوشم شروع به زنگ زدن کرد.
صدای شلیکی تنم را لرزاند...
به خودم آمدم؛
سیگار خاموش شده بود.
01 ژوئیه, 16:10
