𝐘𝐚𝐬𝐢.

ماه پیش، درست توی همین دقایق، با آدم‌های با‌شرف و امنِ زندگی‌مان هماهنگ می‌کردیم؛ که یک ساعت بعد چه برداریم، کجا برویم، چه کار کنیم. با ذوق، با امید، با قلب‌هایی که تند می‌زد. اصلاً مهم نبود چه اتفاقی می‌افتد. به دیگری نگویید جاوید نامان به هوای ساچمه چند لباس روی هم پوشیده بودند. ما قطعا می‌دانستیم تنها استقبالی که قراره ازمون بشه استقبالی با باتوم، ساچمه و تیر جنگی‌است. همه‌اش را می‌دانستیم. ما فقط یک چیز را نمی‌دانستیم: این‌که قرار است تا این حد وحشیانه کشته شویم. پشت‌مان گرم بود به این باور که بالاخره بعد از این دو روز، نور بر تاریکی پیروز می‌شود و ضحاک به ایستگاه پایانی خود میرسد. امروز، یکماه گذشته؛ اما زخم‌ها هنوز تازه‌اند. هر کدام‌مان که رفتیم، خاک و دود و درد را به تن‌مان مالیدیم، چون این سرنوشت، حقِ نسلِ ما نبود. ما دیگر نسلِ سوخته و تو‌سری‌خور نیستیم. ما نسلِ شجاع برای آیندگان هستیم. دوستانی را از دست دادیم؛ اسم‌هایشان را با نفس‌هایمان زنده نگه می‌داریم. نه می‌بخشیم، نه فراموش می‌کنیم. و تا وقتی نفس در سینه‌هایمان جریان دارد به قدری ادامه میدهیم که؛ یا ما تمام می‌شویم و می‌رویم پیش دوستان‌مان، یا شما تمام می‌شوید و ما شرمنده‌ی دوستان‌مان نمی‌مانیم. برای آزادی .

آسمون قشنگه چون بچه هامون مهمونشن.

دقیق یه ماه پیش، امشب آخرین شبی بود که جوونامون تو اتاقشون خوابیدن. و فرداش دیگه برنگشتن.

دقیقا یک ماهه که زندگی نکردیم ❤️‍🩹🖤

00:00 ‏اینترنت وصل شد و دوباره جمع شدیم پیش هم؛ اینبار غمگین‌تر، افسرده‌تر، با موهای سفیدتر و مهم‌تر از همه کمتر شدیم خیلی کمتر.

در کتابان بنویسید کشوری بود به نام ایران که ازادی ان فقط یک میدان بود:)💔

حداقل حالمو می‌پرسیدی، شاید منم زدن.

شاید اونم دختر خوشگله کسی بود، اگه نمیکشتینش.

رفتار آدما تا وقتی قشنگه که از ته دلشون باشه نه از روی زور و اجبار.

جای اینکه توی سوشال مدیا پشت کسی حرف بزنید،با هرکی مشکل دارید مستقیم بهش بگید.

‏میگفت خوبم و بعد تمام روز میخوابید.

این روزا غم و غصه زیاده اما درد وطن از همه استخون سوز تره.

آدم برای رفتن دلیل نمیخواد، برای موندن دلیل می‌خواد..