یادداشت‌های مه‌آلود

سلام بر آشناترین غریبه روزگارم، سلامی از جنس دلتنگی و عشق، سلامی به بزرگی روح تو و به اندازه عشق من به تو. خیلی وقت بود دلم می‌خواست برایت بنویسم، اما روح و جسمم یاری نمی‌کرد. امشب اما فرق دارد. امشب اگر می‌خواستم این بغض حاذق بگذارد بخوابم، باید برایت می‌نوشتم تا به آرامش موقتی دست یابم. مرا یادت هست؟ من همان دخترکی دیروز هستم که بهانه می‌گرفت و می‌گفت: "پس او کی می‌آید؟" راستی، می‌دانستی آن کوچه را به اسم تو مسمی کرده‌اند؟ و راستی، می‌دانستی من تمام عشقی که در وجودم بود را صرف تو کرده‌ام؟ می‌شود بر سرم منت بگذاری و مرا برگردانی؟

«قهرمان کسی است که پیوسته انسان باشد»

چون تو دارم همه دارم دگرم هیچ نباید

گر عشق مقصد است خوشا لذت مسیر

بعد از نویسندگی، راوی بودن لذت‌بخش‌ترین کار برای من است.

بجای "فرار" انتخاب درست را در جای درست "قرار" بده.

«عزیز من، سعی کن بیش از آنکه با خود بجنگی برای خود بجنگی.»

کتاب "این تو و این ماجرای عشق من" را مدتی پیش خواندم و آن‌قدر از خواندنش لذت بردم که به فکر افتادم من هم به سبک این کتاب یک رمان بنویسم. ماجرای ازدواج حضرت خدیجه الکبری سلام الله علیها به قدری لطیف و احساسی در این کتاب بیان شده که تا مدت‌ها در قلبت حک خواهد شد. من به شدت پیشنهاد می‌کنم این کتاب را بخوانید، زیرا خواندن آن خالی از لطف نیست و می‌تواند تجربه‌ای عمیق برای شما به ارمغان بیاورد.

شب شراب نیارزد به بامداد خمار...

تا نشوی مست خدا غم نشود از تو جدا

قدر کسی که دعایت می‌کند را بدان...

اگر تو بیایی خزان‌مان بهار می‌شود.

هر چه در این پرده نشانت دهند گر نپسندی به از آنت دهند

ما همیشه به امید برگشتن کسی زندگی کردیم...

اشک از لبخند با ارزش‌تر است

اندکی نیز مرا هم بنشان پیش خودت میزبان، همدم‌ِ مهمان بشود خوب‌تر است :)

موجیم که آسودگی ما عدم ماست ما زنده از آنیم که آرام نگیریم

صبح که بیدار می‌شوید به امام زمان سلام کنید آقا صدای‌تان را می‌شنود و جواب سلام‌تان را می‌دهد

هر که او را بیدار‌تر، پر‌درد‌تر