آوای محبوب

می‌فشارد دل گنجشک هراسانم را تکه ابری که بغل کرده خیابانم را... شب شد از آمدن او خبری نیست که نیست باید انگار ببندم‌ در دکّانم را... راه می‌افتم و اندوه فرا می‌گیرد چهره‌ی سردتر از فصل زمستانم را شهر دور سر تنهایی من می‌چرخد باد می‌آید و افکار پریشانم را- می‌برد سمت کسی آنطرف این قصه می‌برد فاش کند نیمه‌ی پنهانم را من همان معبد متروکه و دل‌گیرم که دیده‌ام حادثه ی مرگ خدایانم را خسته‌ام خسته‌تر از قصه‌ی تردیدی که چند روزی‌ست گرفته یقه‌ی جانم را نه بعید است که او قسمت مردم باشد بگذارید بگردم ته فنجانم را... به قلم #سجاد_صفری_اعظم صدا #محبوب

چه بغض‌ها که شکستند بعدِ ساعتِ صفر دلم شبیهِ مزاری‌ست با مساحتِ صفر به جایِ خنده‌یِ تلخم سکوت می‌شنوند کنار می‌روی از ذهنِ من به سرعتِ صفر نگاه کردمت از دور با امیدِ هزار شرابِ بوسه‌یِ شک‌دار از مسافتِ صفر حصار می‌کشی اطرافِ بوستانِ دلت رقیبِ سرو و چنارم ولی به قامتِ صفر تو برتر از همه‌ای، خوب مطلقم! بنگر که می چکد عرق شرم از عبارتِ صفر عبور می‌کنی از بیت‌هایِ هر غزلم برایِ خواستنت کوچکم به عادتِ صفر به قلم #مهرنگار_خلیقی صدا #محبوب

به شکل‌های غریبی دلتنگم ؛ گاهی شبیه گندم زاری که خوابِ داس‌ها را می‌بیند... گاهی چنان کوچه‌ای که انتهایش به دریا نمی‌رسد... و گاهی همانندِ کلماتی که شعر نمی‌شوند... قلم #سیامک_نقی_زاده صدا #محبوب