خاکستر.

از اینکه تو هر شرایطی باید پاشم برم دانشگاه امتحان بدم عمیقا حالم بهم میخوره

چراغ روشن شد، خانه همان خانه نبود.

بحث با مسئول جماعت = آب در هاون کوفتن.

واقعا حیفِ کلمه‌ی «مسئول» که روی این افرادِ بی‌مسئولیت گذاشته میشه.

دانشگاه هم دلش خوشه‌ها؛ تو این وضعیت کی حوصله امتحان داره؟

«ما دوباره زندگی خواهیم کرد، چون قانون دنیا همین است. جهان هیچ‌وقت به این اهمیت نمی‌دهد که ما سزاوار رنج‌های‌مان بودیم یا نه!..»

آهای حرومزاده ها من هنوز زندم…

ملت این موقع میخوابن (من‌جمله بابام) بعد من دارم میرم باشگاه واقعا با چه امید و ایده‌ای زندگی میکنم، فقط خدا میدونه🤲🏻🚶🏻‍♂.

تقدیر من این بود که براساس حقایقی که خودم ساخته بودم از این جهان بروم. - صفحهٔ ۱۰۴ - پایان

اما من جایی نداشتم که بروم، من در فضا سرگردان بودم، شناور بودم. - صفحهٔ ۱۰۲ -

حتی یک خط از کتاب‌هایی که خوانده بودم اکنون به من کمک نکردند تا راه خود را بیابم. - صفحهٔ ۹۱ -

با خود اندیشیدم که چرا نباید یک شانس دیگر به خودم بدهم؟ - صفحهٔ ۸۹ -

از نظر خودم همیشه در کارها عقب بودم. - صفحهٔ ۷۵ -

همه‌ی ما یک کتابخانه در خانه داریم که یک‌نفر باید همه‌ی آن‌ها را نجات دهد، همه‌ی ما امیدوارانه کتاب می‌خوانیم شاید بتوانیم تغییراتی در زندگی خود ایجاد کنیم. - صفحهٔ ۷۳ -

کسانی که شمارو دوست دارند،اگر هزار دلیل برای رفتن داشته باشند، ترکتان نخواهند کرد؛ آنها یک دلیل برای ماندن خواهند یافت! - صفحهٔ ۶۸ -