ŋıƖ🍂

یه پنج نفر بهمون اضافه نشه مثلااا؟🌝✨

هیچ چیز را نمی‌دانم... همچون علامتِ سؤالی بزرگ، بر صحنه‌ی زندگی ایستاده‌ام. آدم‌ها می‌آیند، می‌روند، و می‌میرند... و من هنوز نمی‌دانم؛ از کجا می‌آیند؟ برای چه می‌روند؟ و چرا می‌میرند؟ نمی‌دانم... هستی در بودن است یا نبودن؟ در ماندن است یا باختن؟ شاید هر دو... شاید هیچ‌کدام. از خودم نیز هیچ نمی‌دانم. نمی‌دانم برای چه آمده‌ام. اصلاً آمده‌ام؟ اگر آمده‌ام، به کجا؟ و به چه حکمتی؟ آه... شاید قرار نیست بدانم. پس نمی‌دانم... و اگر هم بدانم، باز نمی‌دانم. شاید دانستن، تنها توهمی باشد که ندانستن به خود گرفته است. ندانستنِ همه‌چیز... حتی در اوجِ دانایی نیز، انسان سهمی از نادانی را با خود حمل می‌کند. و شاید ندانستن، بهایی‌ست که بودن از ما می‌گیرد. پس در میانِ این همه ندانستن، این همه ماندن، ساختن و باختن... من هنوز همان علامتِ سؤالِ بزرگم؛ بی‌آنکه بدانم... روزی نقطه خواهم شد... یا نه...

شبتون بخیر قشنگام🌚🖤

🌊

آقای عبدی مرسی بابت تمام خاطراتی که برامون ساختید ، سینمای ایران هیچوقت فراموشتون نمیکنه