باد بوی خاک باران خورده می‌آرد

کاش باران ببارد کاش باران ببارد بوی کاهگل آواز پرنده را پررنگ تر میکند…

ابراهیم جعفری

سَبُک‌پِی قاصدی باید که چون غم‌نامهٔ ما را به دست او دهد ، کاغذ هنوز از گریه تر باشد...

فیلم داستان سه مرده؛ استالکر، نویسنده و دانشمند که تصمیم می‌گیرن وارد منطقه‌ای زنده( ببینید متوجه میشید) و ممنوعه بشن؛ جایی که میگن اگه قوانینش رو رعایت کنی، اتاقی بهت نشون میده که توش عمیق‌ترین آرزوت رو برآورده می‌کنه... دیالوگ‌های فیلم فوق‌العاده‌ان اگر با زیرنویس ببینی (که این کارم مجاهدت میخواد چون زبانش انگلیسی نیست) ازشون کلی اسکرین‌شات میگیری. امانزدیک سه ساعته، چند دقیقه اول سیاه‌وسفیده و بعد رنگی. در کل فیلمیه که باید با حوصله ببینی، وگرنه احتمالاً معرفش رو لعنت میکنی🤣 خود من با اینکه استالکر رو خیلی دوست داشتم ولی فیلم موردعلاقه‌م از آندرو تارکوفسکی قطعا سولاریسه.

و به راه آرزوها همه عمر جست و جو ها...

دمی نشستی و رفتی، ولی به محفلِ ما هنوز بوی گل و عطرِ یاسمن باقی‌ست🪻 

لبت صریح ترین آیه ی شکوفایی است و چشم هایت شعر سیاه گویایی است چه چیز داری با خویشتن که دیدارت چو قله های مه آلود محو و رویایی است چگونه وصف کنم هیات غریب تو را که در کمال ظرافت کمال والایی است تو از معابد مشرق زمین عظیم تری کنون شکوه تو و بهت من تماشایی است در آسمانه ی دریای دیدگان تو شرم گشوده بال تر از مرغکان دریایی است شمیم وحشی گیسوی کولی ات نازم که خوابناک تر از عطرهای صحرایی است نمی شود به فراموشی ات سپرد و گذشت چنین که یاد تو زودآشنا و هرجایی است تو باری اینک از اوج بی نیازی خود که چون غریبی من مبهم و معمایی است پناه غربت غمناک دست هایی باشن که دردناک ترین ساقه های تنهایی است حسین منزوی

شب با تمامِ ارتفاعش یک زمان کوتاه می آید از دورها خورشید بر بستر این آسمانِ صاف و رویایی با ما دوباره راه می‌آید...

داخل Saved Messages حسابم کلی پیام پین‌شده دارم؛ برای یلدا، برای پاییز، برای عید... عکس‌ها و شعرهایی که به دلم می‌شینن رو نگه می‌دارم تا به وقتش اینجا پستشون کنم. دوست ندارم وقتی همه دارن از اومدن بهار حرف می‌زنن، فقط برای اینکه از قافله جا نمونم، چیزی بگم. اما این روزها ... حیف این روز ها! حرفی برای گفتن نداشتم. نه حرفی که از ته دلم باشه، و نه حرفی که مطمئن باشم حوصله‌ی شنیدنش رو دارید. بی‌خداحافظی رفته بودم، دلم برای اینجا تنگ شده بود ولی در عین حال احساس غریبگی می‌کردم. نمی‌دونستم قراره چی پیش بیاد و از همین ندونستن، احساس ناامنی بهم دست میداد. تازه‌تازه دارم بهتر می‌شم. شاید هم فقط عادت کردم.مثل اینکه زمین برای اندازه‌ی غم‌هام جا باز کرده. خیلی طول کشید، اما... I'm back. 🙃