اَدِنچیل

از یه سنی به بعد، شبیه همون کسی می‌شی که دوستش داری، ولی شخصیتش رو نه؛ همونی که تمام تلاشت رو می‌کنی شبیهش نشی. اما درست همون لحظه‌ای که واکنشت به یه اتفاق رو می‌بینی و می‌فهمی دقیقاً شبیه واکنش اونه، بزرگ‌ترین لطمهٔ احساسی رو می‌خوری.

جان من؛ عقب ایستاده و تشویقِ جان‌به‌لب‌رسیده‌ام، دوای کدام دردِ بی‌مرهمت شده؟

http://t.me/BluChtBot?start=Adenchil احوالاتتون چطوره؟

بگو تو که داری خفه میشی مجبوری با ادکلن دوش بگیری؟!

ورودی بسته خروجی رود نیل. سرماخوردهاش میفهمن.

پاییز نیومده سرماخوردگی بهم سلام داد.

می‌دونم درست نمی‌شه اما دلم می‌خواست بشه.

آسمونِ امروز، از دید رها باشه.

تشویق حضار بود و بانگ باخت در گوش هایش نواخته می‌شد؛ برای او که غم را از برای شادی اطرافیانش برده بود.

اومدم غر بزنم دیدم هرچی میخوام بگم رو قبلا گفتم و خنده‌م گرفت. عجالتا از همه متنفرم رو داشته باشید تا ببینیم بعدش چی پیش میاد.

لیلی و مجنون؟ نه عزیز دل، از حالا به بعد ما مهشاد و علیرضا داریم.

به‌قول کافکا در «نامه به میلنا»: «من خسته‌ام، نمی‌توانم به هیچ چیز فکر کنم و فقط می‌خواهم تنها باشم.» شب به‌خیر.

سکوتِ جامعه، سکویِ سقوطِ اجتماع‌ست.

وفادارتر از سگِ سیاهِ افسردگی، فقره که جیب منو ول نمی‌کنه.

این سنگی که به سینه میزنی دیر یا زود رو سرت فرود میآد.

درست من با درست شما سر جنگ داره عزیز.

بازم خداروشکر وسط این همه بدبختی بهم خیانت نمیشه.

ترجیح دادی ساکت باشی، چون حرف برای گفتن زیاد داری.