درباره‌ اَلی

علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را «سعدی گفته»

«گفته بودي كه چرا محو تماشاي مني؟» « و آنچنان مات كه يكدم مژه بر هم نزنی» « مژه بر هم نزنم تا كه ز دستم نرود» « ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدني!!» «مشیری»

تا اومدیم زندگی کنیم جنگ شد نشد همو ببینیم نشد دست همو بگیریم فقر اومد حالم خراب شد حالش بد بود زندگی نکرده تموم شد

آرزو کن، که برگرده اونکه خورشید به سرزمین، تاریک این قلب زخمی

می‌گذرم یا من از تاریکی یا تاریکی از من باید درک کنم که هیچ‌چیز اونقدر جدی و همیشگی نیست 🌑🌘🌗🌖🌕

سردبیر در خون خورشید می‌غلتد و می‌اندیشد 🌅🌱

و باز هم فخرالدین عراقی گفت: «به گیتی هر کجا درد دلی بود به هم کردند و عشقش نام کردند» 🍷🫀

زندگی از جایی کاملا برام غیرقابل تحمل شد که حتی دستفروشای کتاب راسته انقلاب شبیه تصورات من نبودن [سردبیر را با گیلاس مسموم کردند]

نخستین باده کاندر جام کردند ز چشم مست ساقی وام کردند فخرالدین عراقی 🍷

خب دیگه وقتش بود یک سری هم به رفقای قدیمی بزنیم تازگیا کنسرت گذاشته بود خوشا به سعادت اونا که رفتن و پدر کسی که باعث این بی‌پولی شد بسوزه.

چقدر گذشت!مگه میشه تو دوسال، ده‌سال زندگی کرد؟دهَ‌سال پیر شد؟ مگه میشه اون موقع در اوج غم انقدر زنده بود و حالا در اوج غم اینقدر بیات و مرده؟ [کی بودم؟کی شدم!]

«ممنونم که هیچ‌گاه مرا نفهمیدی، زیرا همه‌چیز را همین به من آموخت. ممنونم که با چنین شوری به من جفا کردی، زیرا زندگی‌ام را همین رقم زد.» کیرکگور؛ از نامه‌ی ارسال‌نشده