روح هزاران زن در یک بدن

چقدر زیبایی چقدر زیبایی عزیزم چقدر زیبایی

رویاهام توی سرم جوونه های ظریفی می‌زنن، مثل سبزه هایی که بی اجازه از دل شکاف سنگ سر در میارن و ابر هارو صدا می‌زنن. کاش بلد بودم چطور ازشون مراقبت کنم، چطور میون بادِ تردید، در قلبم رو محکم تر ببندم تا نلرزه و پناهشون باشم… چطور نور صبر رو بهشون برسونم، و چطور نذارم سرمای ترس ریشه هاشون رو بسوزونه. گاهی دلم می‌خواد به خودم نزدیک تر بشم، اونقدری که صدای سبزه های تنم رو از گوشام بشنوم و گاهی هم می‌خوام از دست خودم نجات پیدا کنم؛ چون همیشه یادم می‌ره که تا این حد نباید بسوزم، اندوهم از مرز پوستم عبور می‌کنه و ویرانی من به اندازه آسمان غیر واقعی می‌شه… باز یادم رفت که می‌خواستم به خودم نزدیک تر بشم و صدای روییدن رویاهام از استخون هام رو احساس کنم یا از خودم که یک خورشید زخمی رو توی دلش نگه می‌داره، نجات پیدا کنم؟!:) ح‌ا