لئون نیکولایویچ.

این اکتبر هم تموم شد و we didn’t fall in love.

This scene cracks me up every single time.

I've reached the point where my heart skips a beat every time I see them. I'm doomed. Help.

خدانکنه مهمون بخواد بیاد خونه‌مون. مامان بابام یه جوری میوفتن به جون خونه انگار شاه میخواد بیاد.

پیام را ارسال میکنیم و بعد فرار.

بعد اینجوریم که اصلا ول کن استیکر نمیفرستم بعد میگم نه شاید اونجوری فک کنه چقدر آدم خشکیم.

چت کردن با کسایی که باهاشون صمیمی نیستم و یکم معذبم واقعا بدبختیه. فکر کن الان یه ساعته دارم میگردم دنبال یه استیکری که در حد ارتباطمون باشه و به چتمون بخوره و بین اینهمه استیکری که دارم هنوز نتونستم یه چیز مناسب پیدا کنم.

دلم میخواد سر زنگ مدیریت خانواده یکسره فقط سرمو بکوبم به دیوار.

لعنت به ریاضی. لعنت به ریاضی. لعنت به ریاضی.

نمی‌دونم کی قراره آدم شم و درسامو نذارم واسه این وقت شب. تو که می‌دونی خوابت می‌گیره احمق، خب زودتر بخون دیگه این بی‌صاحابا رو.

I love those sudden, fleeting eye contacts. The kind that catch you off guard, when your eyes just meet for a second, and you look away too quickly, feeling that little electric shock run through you.

Just because i don't start the conversation doesn't mean i'm not dying to talk to you.

Everything just made me go 'Awwww' today.

امروز شهر پر از زیبایی بود. گربه‌ها، بچه‌ها، کتابا، کافه‌ها، دخترا، پسرا، همه‌شون خوشگل بودن. آدم کیف میکرد.

Welcome, obsession. Welcome, misery.