قطره‌ای از دل🐾

کفر و بی دینی ات ای یار , به ما مربوط است بشنو این پند گهربار , به ما مربوط است تو که با لهو و لعب در پی مستی هستی میکنی جمع گرفتار , به ما مربوط است بی خیالت بشوم بارش طوفان بلا میرسد از درو دیوار , به ما مربوط است آنچه آمد به سر طایفه نوح نبی میشود واقعه تکرار , به ما مربوط است من اگر لایق الطاف خدایم , به تو چه؟ تو کنی جامعه بیمار , به ما مربوط است تو اگر می بخوری در پس خانه , چه به من؟ گر بیایی بر انظار , به ما مربوط است تو به این کوه گنه عامل شیطان گشتی شده ای نوکر دربار به ما مربوط است گر نبندیم، برِ پوزه او قلاده میدرد همچو سگ هار , به ما مربوط است گر تو سوراخ کنی کشتی این جامعه را میشود غرق به ناچار به ما مربوط است مست کن لیک نبینم که تو مستی کردی اربده , کوچه وبازار؟ به ما مربوط است تو که با چنگ و ربابت همه مردم را میکنی مستعد نار , به ما مربوط است به جهنم که خودت را بکشی در خانه در خیابان بزنی دار به ما مربوط است دین من داده اجازه که دخالت بکنم تا نبینم زتو آزار , به ما مربوط است امر معروف کنم , نهی زمنکر بپذیر تا ابد , ترمز اشرار , به ما مربوط است

تو اگر مستعد نوحه و آهی، چه به من من اگر عاشق سنتور و ربابم؛ به تو چه؟ تو اگر غرق نمازی، چه کسی گفت چرا؟ من اگر وقت اذان غرقه به خوابم، به تو چه؟ تو اگر لایق الطاف خدایی، خوش باش. من اگر مستحق خشم و عتابم، به تو چه؟ دُنیا گر چه سراب است به گفتار شما من به جِد طالب این کهنه سرابم، به تو چه؟ تو اگر بوی عرق می دهی از فرط خلوص! و من ار رایحه ی مثل گلابم، به تو چه؟ من اگر ریش، سه تیغ کرده ام از بهر ادب. و اگر مونس این ژیلت و آبم، به تو چه؟ تو اگر جرعه خور باده کوثر هستی! من اگر دُردکش باده ی نابم، به تو چه؟ تو اگر طالب حوری بهشتی، خب باش! من اگر طالب معشوق شبابم، به تو چه؟ تو گر از ترس قیامت نکنی عیش عیان. من اگر فارغ از روز حسابم، به تو چه؟ سیمین بهبهانی

مرا پرسی که چونی؟ بین که چونم خرابم بی‌خودم مستِ جنونم ز هجرت می‌کشم بارِ جهانی که گویی من جهانی را سُتونم

من غلام قمرم، غیر قمر، هیچ مگو پیش من، جز سخن شمع و شکر، هیچ مگو سخن رنج، مگو، جز سخن گنج، مگو ور از این بی‌خبری، رنج مبر، هیچ مگو دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت: «آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو» گفتم: «ای عشق! من از چیز دگر می‌ترسم» گفت: «آن چیزِ دگر، نیست دگر، هیچ مگو گفتم: «این روی، فرشته‌ست، عجب یا بشرست؟» گفت: «این غیر فرشته‌ست و بشر، هیچ مگو» گفتم: «این چیست؟ بگو، زیر و زبر خواهم شد» گفت: «می‌باش چنین، زیر و زبر، هیچ مگو ای نشسته تو در این خانهٔ پرنقش و خیال! خیز از این خانه برو، رخت ببر، هیچ مگو» گفتم: «ای دل! پدری کن، نه که این وصف خداست؟» گفت: «این هست، ولی جان پدر! هیچ مگو»