مردی نشسته در ایوان؛

انکار نمی‌شود که نقد چقدر می‌تواند به پُختگی و غنای درونی انسان بیفزاید. از این‌رو همه‌ی ما در عرصه‌های متفاوت نیاز به نقد شدن داریم.

اغلب ادعای این‌که طرف در کارش مشکلاتی دارد ساده‌تر از پیش‌کشیدن یا جایگزین نمودن راه‌حل است. برای همین اکثراً نقد‌هایی بدون راه‌کار و خشک تحویل می‌دهند. نقد باید یک وجه قابل توجیه داشته باشد.

من فکر می‌کنم برخی نقد‌ها بیشتر توخالی و نمایشی اند تا کارآمد و به دردبخور.

چه صدایی و چه هنری! Whitney Houston از آوازخوانان معروف و ماندگار اواسط دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی در امریکا بود. وقتی شروع به آواز خواندن می‌کرد خیلی‌ها فکر می‌کردند انگار ویتنی فراموش کرده که انسان است؛ صدایی که انگار مال آدمی‌زاد نبود. به‌ویژه وقتی آهنگ «همیشه دوستت خواهم داشت» را زنده اجرا می‌کرد شنیدنی است.

توی این هوای گرم این واقعا کیفید😇😉

یکی از دوستانم مدام از نویسندگان کُرد برایم تعریف می‌کند. بیشتر محور بحثش بختیار علی است؛ درمورد سبک نوشتاری‌اش، کتاب‌هایی که نوشته و رمان‌های معروفش؛ شهر موسیقی‌دان‌های سپید، آخرین انار دنیا و چندتای دیگر. بعدا متوجه شدم مترجم آثار بختیار علی، مریوان حلبچه‌ای است و بنده نیز افتخار آشنایی با ایشان دارم. با این اوصاف تصمیم بر این شد تا در دریای ادبیات کُرد هم شنا کنم.

با این شرایط، وقتش است که دست روی کلیدر بگذارم. البته اگر با انتشارات زریاب به تفاهم رسیدم.

خیالم راحت شده‌است، از کار و درآمد. درضمن وقت خیلی زیادی هم دارم و این مسئله باعث شده تا جسورانه‌تر به مطالعه و سینما وقت بگذارم. مدت‌ها بود که این‌طور خیالم راحت نبود و دائما استرس و اضطراب محاصره‌ام می‌کرد. ولی دائما یک‌سان نباشد حال دوران غم مخور.

روی‌هم‌رفته ام‌شب بعد از جستجوهای پی در پی و بی‌پایان، آدرسی یافتم که رمان کلیدر را دارد و قرار است باهم به تفاهم برسیم‌. از قیمتش که نگم بهتره... ولی جای کلیدر توی قفسه‌ی کتاب‌هایم خالی است.

برای همین قصد دارم مدتی را فقط ادبیات فارسی بخوانم و آثار نویسندگان فارسی‌زبان را مطالعه کنم. البته نویسندگان عرب نیز جایگاه خوبی دارند ولی چندتا نویسنده کُرد نیز می‌شناسم که واقعا آثار فاخر ادبی دارند.

اخیرا کتاب ناطورِ دشت را مطالعه کردم و تقریبا در فاصله‌ی زمانی کوتاه، از محمود دولت آبادی نیز کتاب خواندم و متوجه شدم چه تفاوت جالبی بین متن اصلی و متن ترجمه شده وجود دارد.

شاید از دلایلی که با ادبیات فارسی بیشتر میانه‌ی خوبی پیدا کردم این است که پای هیچ مترجمی وسط نیست و فقط واژه‌ها و جمله‌های خود نویسنده را می‌خوانم.

رمان ابله داستایوفسکی را باید با ترجمه‌ی سروش حبیبی می‌خواندم!