هَسْتی‌ـشِناسی

هیچ درختی نمی‌تونه بهار خودش رو تماشا کنه، هیچ گلی نمی‌فهمه چند نفر برای بوییدن عطرش مکث می‌کنن، و هیچ ستاره‌ای نمی‌دونه شب بدون اون چقدر تاریک‌تره. آدم‌ها هم گاهی همین‌طورن؛ نمی‌دونن چه نوری در ساده‌ترین شکل بودنشون دارن.

مثل شادی نباش که چون رهگذری عبور می‌کند و ناپدید می‌شود مثل اندوه باش عزیز من و با من بمان.

این پیام + یه عکس که از اینجا دوست دارید فور کنید. منم ازتون فور میکنم.🤍

- گپ حمایتی چنل‌نویس‌ها -

در نگاهِ آن‌ها قاصدک‌ها بودند. اما هنگامی که بر قلبم فرود آمدند، چون سقوطِ شهاب‌سنگ‌ها ویران کردند. چگونه شرح می‌دادم این ویرانی را، هنگامی که از دور، غرق در قاصدک‌ها در دیده‌ها می‌رقصیدم؟ — هَسْتی‌ـشِناسی

گاهی آدم برای نسخه‌ای از خودش که می‌تونست وجود داشته باشه ولی هیچ‌وقت وجود پیدا نکرد هم سوگواری می‌کنه .

11:11

دروغِ بزرگِ «از یاد بردن» چه بود که به خوردمان دادند؟ انسان موجودی است مجبور به یاد آوردن، به حافظه سپردنِ همان چیزی که بسیار تلاش می‌کند به فراموشی بسپارد. اما اگر قرار بود از یاد برود آیا چنین در وجودت می‌نشست عزیزکم؟ — هَسْتی‌ـشِناسی

من از یک صبر درونی حرف می‌زدم، یک بلوغ در بطن وجود، یک پختگی حقیقی در مرکز قلبم. و آنجا که نه خود را کتمان کردم و نه بدون مشاهده‌ای صادقانه پذیرفتم، همانجا یک چشمه از آن صبر را چشیدم. — هَسْتی‌ـشِناسی

فکر می‌کنم یکی از بزرگ‌ترین خوش‌شانسی‌های زندگی اینه که اون‌قدر توی زندگیت جا و حاشیه‌ی امن داشته باشی که یه مشکل کوچیک، فقط یه مشکل کوچیک باقی بمونه. مثلا ماشینت نیاز به تعمیر داشته باشه، ولی کل ماهت رو به هم نریزه. یکی برنامه‌تون رو کنسل کنه، ولی لازم نباشه به خاطرش پلن کل هفته رو از نو بچینی. یا یه شب بد خوابیده باشی و فرداش بتونی یه کم به خودت آسون‌تر بگیری. زندگی خیلی متفاوت‌تر و بهتر می‌شه وقتی یه مقدار فاصله بین تو و لبه‌ی پرتگاه وجود داشته باشه.

و بزرگترین جفای انسان به خود نادیده گرفتن احساساتش بود — هَسْتی‌ـشِناسی