قصر آبی

ناستنکا…

دوست‌ات دارم و شادمانی من می‌گزد لبانِ نرم تو را کرانه و سنگین بود این به من عادت کردن‌ات. عادت به روح منزوی و وحشی من و نامم که از آن گریزان اند همه مدیدی هست ای مروارید تک ‌تو را عاشق ام و تو را چون بانوی کهکشان باور دارم گل های شادی را از کوه پایه می چینم فندق های سیاه تو را و سبد هایی از حصیر جنگل پر از بوسه با تو چنان می کنم که بهار با درختان گیلاس پابلو نرودا

مهم نیست چقدر عمیق در خود فرو می روم، همیشه تو را در انتهای خویش می یابم. پابلو نرودا

Bright Star