پښتو شعرونه

چې لالي راسره بندې کړې خبرې خپله ژبه مې جمله جمله هیرېږي ـــــ #بهشت

شک دې په څېره راشي ګومان دې شي په ځان غږ چې لاروي غوندې جانان درپسې وکړي ـــــ #بهشت

حاضره وخته زما دومره تنهایي ده چې اوس ځانته پخپله کووم ټوکې او پخپله خانـــدم #بهشت

انتخاب یا له‌ٔ ازار راځي یا في السبیل لله راځي چرته چې سختې شېبې جمع شي پهٔ ما راځي چې زړهٔ دې ډک وي او د حال د بیان څوک نهٔ وي نو بې علته به بیا خود درته ژړا راځي پهٔ اضطراب باندې اخته تر دغې کچې یمه..! چې نهٔ پهٔ درد یمه، نهٔ ټوکو ته خندا راځي Reyaz Behesht

خود به هیندارې ماتیدې رانه غونډ رپیدلمه چې تلې رانه زه درته ګونګ له بې وسۍ ولاړ وم! او ته بازار کې خرڅیدې رانه چې نه دې پړ کړمه او نه ملامت نو مخ بیا ولې اړوې رانه له تانه پرته بل څوک نلرمه په چا مې سپارې چې ته ځې رانه ریاض بهشت

خپل زړه راټول کړمه که تاته اجازت درکړم؟ حیران ولاړ یمه چې کوم یو تاوان واخلمه #بهشت

تش خو مې بیا مه رخصتوه له خپل درباره خدایه که لاسونه مې په سوال درته نیول ـــــ #بهشت

#غزل ګومان دې راغی! چې پهٔ سپین سبا دې ولیدله ښه شوه زما د پرهرو رڼا دې ولیدله څنګه مې خپله کړې پهٔ ډېرو دعاګانو باندې! څنګه یې را کړلې د خدای رضا دې ولیدله سره لهٔ ما مې تهٔ پهٔ هیچا باندې نهٔ لوریدې! دا د ریښتیني عشق د حد سزا دې ولیدله زما پهٔ حال یې چې ملنډې کړلې پام دې وو! پهٔ ما پسې د زمانې خندا دې ولیدله اوس دې هغسې راته پام ندی چې مخکې به وو اوس خو به خود رنګ اړوې دنیا دې ولیدله تسلي نهٔ وه چیغې هر یوه سړي واوریدې د ښار واټونو کې زما ژړا دې ولیدله سترګې دې ولې پټې کړې وې زما په غم چې دومره لویه بې وسي زما دې ولیدله د جنتونو هواګانې به دریادې کړي! ددې جینۍ کهٔ د اوربل هوا دې ولیدله ریاض بهشت

ژوند مې په داو دی، تاوان یې نشته، سر شار سړی یم مولا ته وایه، چې هر څۀ وایې، کیسه دې خپله، کیسه مې خپله عشق مې د عقل، سترګې ړندې کړې، اوس درمئین یم که پرې رضا یې، که نارضا یې، کیسه دې خپله، کیسه مې خپله ښار پري‌وار دی، زړه لاس دې راکړه، که دا ځل ورک شوې بیا نه زه ستا یم، نه ته زما یې، کیسه دې خپله، کیسه مې خپله بخښنه غواړم، ځان مې راټول کړ، زه داسې نه ځم ته به تر کومه، سر په سودا یې، کیسه دې خپله، کیسه مې خپله مسیج یې راغی، لنډ یې لیکلي، سره بېلېږو که په خندا یې، که په ژړا یې، کیسه دې خپله، کیسه مې خپله میرمن دې واخلم، څوک داسې نه وي، ذقومه ژونده! ته خو بیخي نو؛ ماتم سرا یې، کیسه دې خپله، کیسه مې خپله یاران مې وایي، کامرانه یاره، جام دې خالي دی مونږ درنه درومو، ته را په شا، کیسه دې خپله، کیسه مې خپله *کامران احمدزی*

بيا چې ژمی راشي بيا چې واورې وشي زه به بيا درپسې ووځم له ښې نه هر ماښام به مې واټونو کې تېرېږي نری درد به مې را خېژي له سينې نه بيا چې ژمی راشي بيا چې واورې وشي تنهايي به مې له سترګو نه ورېږي ته به ناسته يې د بل سړي په خواکې بېوسي به مې له سترګو نه ورېږي بيا چې ژمی راشي بيا چې واورې وشي ستا په غېږه کې به بل انسان ويده وي ما به دغه فکر بيا هر ماښامی خوري تورې وينې به مې تا پسې په خوله وي بيا چې ژمی راشي بيا چې واورې وشي بيستره به مې اغزي راته ښکارېږي له کوټې نه به مې جوړه کربلا وي او عبس به زنده ګي راته ښکارېږي بيا چې ژمی راشي بيا چې واورې وشي شبو! نشتون به دې سخت محسوسومه هر يو رګ به مې په تا پسې خوږېږي او سپېره به مې خپل بخت محسوسومه بيا چې ژمی راشي بيا چې واورې وشي زه به بيا درپسې ووځمه له ښې نه هر ماښام به مې واټونو کې تېرېږي نری درد به مې را خېژي له سينې نه

درویشه په دې کلي کې دی دا عجب رواج چې تورې یو سړی وهي او خان دی بل سړی

غزل!✌️🖤 خير دی کۀ سړی جانان ته نۀ رسي مينه کار د سود دی زيان ته نۀ رسي تا بۀ را اوباسم ما بۀ وړي اوبه تاته مې لاس رسي ځان ته نۀ رسي لاس کۀ لۀ مشرقه تر مغربه شي بيا ھم د بيلتون ګریوان ته نۀ رسي دومره لرې پاتي شوم پۀ لاره کښې خير خبر مي ھم کاروان ته نۀ رسي بيا بۀ پردي خلک منځ ته نۀ پريږدو بيا بۀ مو قيصه خپګان ته نۀ رسي زور د ظالم ھغسې پۀ زور کښې دی زياره ستا ښېرې اسمان ته نۀ رسي ډاکټر خالق زيار

غبرګ لاسونه مي نيولي دي تندي ته سر مي ولي په دې کم عمر خوږېږی

وایم غزل به څنګه لیکم وی یې ای سعوده! جوني د وروڼو په واده کې جامي څنګه کوي؟

ستا هر قدم ته چې نظر په لار غوړیږي زما په ځان مې شک شي چې مین دې کړمه ته چې له ورایه شې ښکاره زړګۍ درزیږي زما په ځان مې شک شي چې مین دې کړمه

يو انځور ته ځير وې، زړه دې په سپوږمۍ کې ځانته کېښود بيا مُسکی شوې او ګلاب دې په کړکۍ کې ځانته کېښود پويېدې ښه، چې په سهوه کې ترې دلته پاتې شوی د يو چا د لاس کتاب دې المارۍ کې ځانته کېښود نيمه شپه وه، د لاټين رڼا دې تته کړله ځان ته د لالي چاپ کړی عکس دې په مرۍ کې ځانته کېښود هماغه جينۍ دې وکړه، چې ټول کلی ورپسې و مبارک شه! د سرو غاښ دې په نېستۍ کې ځانته کېښود څوک چې ګورې درته وايي د شبو وړکيه ښه يې؟ عجيبه نوم دې ډاډيه! په نړۍ کې ځانته کېښود

اول د هېچا پکار نه وې چې ما لالۍ کړې قافلې در پسې ځینه

هغه د ژمي يخو شپو نه خو لږ وشرمېږه بې لوپټې چې بۀ جلاله راوتم درپسې

هر څه چې وشو ښه ونشو يره نه وه پکار ښه نو چې نه وه د کېدو خبره نه وه پکار د نامعلومې وعدې تمه دې هم رانکړله تشه ځولۍ راوتل ستا له دره نه وه پکار هغه زما د توقوع نه هم ځان بره ګڼي بره پکار وه مګر دومره بره نه وه پکار 🖤🥹 #بهسودوال