زلال خاطره‌ها 🕊️

یک سو فرار و نفرت از هرچه آدم است یک سو دلی که سخت گرفتار مریم است #کاوه_جبران

نیستی، مریم! ببینی چشمهای ساده را دیده‌دیده کور گشته، طول و عرض جاده را نیستی، اما بیا و خاطراتت را ببر ناجوان‌مردانه کندی بیخ یک شهزاده را

#کاوه جبران

چقدر قشنگ تلاوت می‌کند🥹 خداوند نگهدارش باشد.🫶🫀

نشستم زیر درختانی که انگار سال‌هاست ایستاده‌اند تا آدم‌ها یادشان بیفتد زندگی فقط شتاب نیست. سایه‌شان روی زمین افتاده و خنکی آرامی در هوا پخش شده است. هیچ عجله‌ای نیست. هیچ فشاری نیست. فقط منم و لحظه‌ای که کش می‌آید و نرم می‌شود. کتاب در دستم باز است، اما فکرهایم بیشتر از کلمات جلو می‌روند. چیزهایی در درونم آرام می‌نشینند، بدون اینکه کسی آن‌ها را توضیح دهد. از دور، صدای شرشر دریا طنین انداز می‌شود، همه فکر هایم را میان شرشر آب رها می‌کنم. مثل دلی که آرام گرفته باشد بعد از یک خستگی طولانی. پرنده‌ها می‌آیند و می‌روند، بی‌اینکه چیزی ازشان بماند جز یک ردِ سبک در آسمان. اینجا فهمیده می‌شود که آرامش، جای خاصی نیست… یک جور بودن است، یک جور سبک شدن، یک جور کنار آمدن با خودت آرامش است. #خیال #مِهلیــــــا

از قشنگی های داشتن دختر عمه 🤭😇

چقدر ناز بودم🤭🥹

این همه مهربانی را چطور جبران کنم🥹🌸🫠

زاده ماه 🌙🌒 مهربانی و خوش قلبی ات وسط این همه سختی قلبمه گرم کرد ممنونت هستم بانو ماهم همیشگی باشی❤️😍

تشکر بانوی خوش قلبم 🥹🫀🫠 @ابنة القمر

🌙 ماه قشنگ است اما نه به قشنگیِ کسی که بی‌اختیار به یادش می‌افتی. 🤍☘.

بنازم نقاش این خلقت را...🫠🌙

قلبم به شدت درد می‌کند، نه از تپشِ زیاد، از سنگینیِ حرف‌هایی که هیچ‌وقت گفته نشد. دردی‌ست شبیه خستگیِ طولانی، شبیه دلی که خیلی صبر کرده و حالا فقط می‌خواهد کمی آرام بگیرد. قلبم درد می‌کند چون بیشتر از توانش دوست داشت، بیشتر از حدش فهمید، و کمتر از آنچه لایقش بود دیده شد. مِهلیــــا ۲۸ـ۹ـ۱۴۰۴ ۱:۰۹ظهر

همیشه زیباست🥹🫠

Moon😃

به پاس تمام درد‌هایی که برایم دادی می‌خندم

#البداهه #را_نور

آن‌قدر این درد را پشت پلک‌هایم زندانی کردم که دیگر چشم‌هایم توان نگهبانی از آن را ندارند. سال‌ها سکوت کردم، لبخند زدم و وانمود کردم همه‌چیز خوب است؛ اما بعضی دردها راهی برای فرار پیدا می‌کنند. امشب انگار تمام بغض‌های ناتمامم پشت چشمانم جمع شده‌اند؛ چنان سنگین که پلک‌هایم از تحملشان به درد آمده‌اند. می‌گویند اشک، زبانِ دلِ شکسته است؛ اما من آن‌قدر اشک‌هایم را به عقب راندم که حالا چشم‌هایم از این همه ناگفته می‌سوزند. امشب نه از خستگی، که از انبوه دردهای پنهانی می‌سوزند که هیچ‌گاه فرصت فریاد شدن نیافتند. چه سخت است وقتی آدمی آن‌قدر قوی بودن را تمرین می‌کند که حتی چشم‌هایش نیز اجازه گریستن پیدا نمی‌کنند. #درد #مِهلیــــــا

گاهی درد، پیش از آن‌که از دل عبور کند، در چشم‌ها لانه می‌کند. #مِهلیــــا