سازِ نوروز

بهمن علاءالدین (مشهور به مسعود بختیاری)، آوازخوان ایل بختیاری (۱۳۱۹-۱۳۸۵) https://t.me/saznorooz

وای چه خووه مال بار كُنه يارت وابات بو كوميتچال زين مخملی به زيرِ پات بو چه خووه مال بار وَنه به دشت ِ شيمبار دست گل منه دستم بو چی پار و پيرار وای عزيزم مِی‌نا بنوش دسمالِ هَف رنگ چی تيات پيدا ندا به ايلِ چارلنگ وی‌دُم بی كه بينُمت ديدم نبيدت خاطرُم جا نگری كَندم ز دينت مو او‌ وِی دِم كد ِ ره ری كردُم آپشت غم ِ خُم كم سيم نبی سهديت مونه كشت وای عزيزم مِی‌نا بنوش دسمالِ هَف رنگ چی تيات پيدا ندا به ايلِ چارلنگ عاشقم ديوونه‌يُم بيوين بكشينُم بووَندينُم كَهد ِ گل هيچ مَگشينُم وای عزيزم مِی‌نا بنوش دسمالِ هَف رنگ چی تيات پيدا ندا به ايلِ چارلنگ. https://t.me/saznorooz

⚫ اهمیت موسیقی اقوام ایران فارغ از این موضوع که آبشخورِ اصلی موسیقی کلاسیک ایران، موسیقی اقوام ِ ماست (و این ادعا را می‌توان با بررسی ملودی‌ها و اسامی گوشه‌های انواعِ ردیف‌‌ها به اثبات رساند)، شایسته است در این روزگارِ غریب که نوعی تک‌صدایی مرکزگرا تبلیغ می‌‌شود، به موسیقی اقوام ِ ایران گوش بسپاریم و از رنگارنگی فرهنگی سرزمین‌مان حظّ ِ وافر ببریم. باشد تا از تعصب‌های بی‌جا و بی‌پایه دوری گزینیم. فرهنگ؛ مرزی ندارد و تعصبی را برنمی‌تابد. گرچه هدف ِ این کانال اشاعه‌ی موسیقی و شعر کلاسیک ِ ایران است، امّا رجوع به ریشه‌های این موسیقی‌ها و فرهنگ‌ها؛ امری واجب است. تلاش بر آن است که بهترین نمونه‌های موسیقی اقوام ایران را به اشتراک بگذارم. https://t.me/saznorooz

وزن شعر: مُستَفعِلُن مستفعلن مستفعلن مستفعلن ای ساربان آهسته ران که آرام جان‌ام می‌رود و آن دل که با خود داشتم، با دل‌سِتان‌ام می‌رود مَحمل بدار ای ساربان تندی مکن با کاروان کز عشق آن سروِ روان، گویی روان‌ام می‌رود او می‌رود دامن‌کشان، من زَهرِ تنهایی‌چشان دیگر مپرس از من نشان‌، کز دل نشان‌ام می‌رود با آن همه بیداد ِ او، و این عهد ِ بی‌بنیاد او در سینه دارم یاد ِ او، یا بر زبان‌ام می‌رود باز آی و بر چشم‌ام نشین، ای دل‌سِتانِ نازنین! که آشوب و فریاد از زمین، بر آسمان‌ام می‌رود در رفتنِ جان از بدن، گویند هر نوعی سخن من خود به چشم ِ خویش‌تَن، دیدم که جان‌ام می‌رود. سعدی https://t.me/saznorooz

وزن شعر: فَعلاتُن فعلاتن فعلاتن فَعلُن نفس ِ باد ِ صبا مُشک‌فشان خواهد شد عالَم ِ پیر دگرباره جوان خواهد شد ارغوان جام ِ عَقیقی به سَمَن خواهد داد چشم ِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد ز این تَطاول که کشید از غم ِ هجران بلبل تا سراپرده‌ی گل نعره‌زنان خواهد شد مطربا مجلس ِ اُنس است غزل‌خوان و سرود چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد؟ گل عزیز است غنیمت شِمُریدَش صحبت که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد. حافظ https://t.me/saznorooz

وزن شعر: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد قیامت‌های پر آتش ز هر سویی برانگیزد دلی خواهیم چون دوزخ، که دوزخ را فرو سوزد دو صد دریا بشوراند ز موجِ بحر نپرهیزد چو شیری سوی جنگ آید، دلِ او چون نهنگ آید به جز خود هیچ نگذارد و با خود نیز بستیزد. مولوی https://t.me/saznorooz

مجوی عیش ِ خوش از دورِ باژگونِ سپهر که صاف ِ این سرِ خُم، جمله دُردی‌آمیز است... حافظ https://t.me/saznorooz

باز شوقِ يوسف‌ام دامن گرفت پيرِ ما را بوی پيراهن گرفت ای دريغا نازک‌آرای تن‌اش بوی خون می‌آيد از پيراهن‌اش ای برادرها خبر چون می‌بريد؟ اين سفر آن گرگ يوسف را دريد يوسف ِ من پس چه شد پيراهن‌ات؟ بر چه خاكی ريخت خونِ روشن‌ات؟ بر زمينِ سرد، خونِ گرم ِ تو ريخت آن گرگ و نبودش شرم ِ تو... امیر هوشنگ ابتهاج 🔴 چند بیتی از یک مثنوی بلند را شنیدید و خواندید. https://t.me/saznorooz

شرحِ این هجران و این خونِ جگر این زمان بگذار تا وقت ِ دگر... مولوی https://t.me/saznorooz

وزن شعر: فَعَلاتُن فعلاتن فعلاتن فعلن لاله خونین‌کفن از خاک سر آورده برون خاک مستوره‌ی قلب ِ بشر آورده برون دل ماتم‌زده‌ی مادر زاری‌ست که مرگ از زمین هم‌ره ِ داغِ پسر آورده برون آتشین آه ِ فرو مُرده‌ی مدفون شده است که زمین از دلِ خود شعله‌ور آورده برون راست گویی که زبان‌های وطن‌خواهان‌ است که جفای فلک از پشت ِ سر آورده برون یا به تقلید ِ شهیدانِ ره ِ آزادی طوطی سبز قَبا، سرخ پَر آورده برون یا که بر لوحِ وطن، خامه‌ی خون‌بارِ بهار نقشی از خونِ دلِ رنج‌بَر آورده برون. ملک‌الشعرای بهار https://t.me/saznorooz

خانه‌ام ابری است یک‌سره روی زمین ابری‌ست با آن از فرازِ گردنه خُرد و خراب و مست باد می‌پیچد یک‌سره دنیا خراب از اوست و حواس ِ من آی نی‌زن که تو را آوای نی بُرده‌ست دور از ره کجایی؟ خانه‌ام ابری‌ست امّا ابر باران‌اش گرفته‌ست در خیال روزهای روشن‌ام کز دست رفتندم من به روی آفتاب‌ام می‌برم در ساحت ِ دریا نظاره و همه دنیا خراب و خُرد از باد است و به ره نی‌زن که دایم می‌نوازد نی، در این دنیای اَبراَندود راه خود را دارد اندر پیش. نیما یوشیج https://t.me/saznorooz