⸂ موهویجی و رزکوچولو ⸃

برسم خونه و بقیه‌اش.

روسری حریر و سفیدش را به روی گیسوان خرمایی اش انداخت. با برداشتن چمدان و ساکش، به نزدیکی میز چوبی ام که کنار درب اتاق بود، آمد. -آره منتظر پسر شر و شیطونمم که امشب قراره بعد یک سال برگرده! ابرویی بالا انداختم و با کنجکاوی خیره ی لب های خندانش شدم که انگار پارادوکس عجیبی با چشم های غمگینش داشت. +پسرت؟ دستی به سرم کشید. همانطور که در را باز می کرد و از اتاق خارج می شد، جوابم را داد. -آره مادر، حالا که دیگه خورشیدم رفت پشت کوه وقت رفتنه من رسیده و بازگشتِ پسرم، تابستان! با خروج بهار خانم از خانه، پسرک جوان و خوش قد و بالایی را دیدم. با چهره ای خندان و دلنشین که چاشنی کمی از شیطنت درش نهان بود به بهار جانم عمیق چشم داده بود. لحظه ای بعد شاهد در آغوش کشیده شدن پیرزن دوست داشتنی این روزهایم، به مابین بازوان آن مرد جوان شدم. صحنه عجیبی بود. تا به حال غم و شادی را هم زمان به یک اندازه لمس نکرده بودم. اگر در افسانه ها تعریفی برای این حال بود می توانستم قسم یاد کنم که چیزی درخور تر از تضاد ناموزون شادی لب ها و اشک های ریخته شده ی چشم های بهار خانمم در جهان نیست. درک حال خوب وصال و صبوریش از غم دوری اجباری سه فرزندش، عجیب برایم نفس گیر بود🧳🌳.

نگاهش کردم که چطور با عجله داشت وسایل و لباس هایش را جمع می کرد. دستی به سر و صورتش کشید. حالا چهره ی ملیح و دوست داشتنیش بیشتر از دقایقی قبل می درخشید. با بی حواسی قدمی برداشت. دامن بلند و سبز رنگش زیر کفشش گیر کرد و اخم ریزی را مابین ابروانش نشاند. دقایقی بعد تمام گلبرگ هایی که به روی دامنش جمع کرده بود، مهمان ناخوانده زمین شد. شانه ای بالا انداختم و با گذاشتن دست هایم به زیر چانه ام با دقت بیشتری نگاهش کردم. +بهار خانم اینهمه عجله لازمه؟ همانطور که در حال بستن چمدان قهوه ای رنگش بود با غرغری زیر لبی صدایش را به گوش هایم رساند. -معلومه دختر جان تو نمی دونی امشب میاد.. وقتی نمونده برام باید تا دوازده آماده باشم! +منتظر کسی هستی؟

جدیداً هربار که ذهنم میاد خودشو با بقیه مقایسه کنه بهش تَشَر می‌زنم تا قبل از شنیدن هر سخنرانی‌ای، جوابش رو بدم و بگم: «هیچکدوم، تاکید می‌کنم هیچکدوم از اینا تو رو زندگی نکردن که حالا بخوای خودت رو سرزنش کنی! هیچکدوم از اینا روزای تو رو، دردای تو رو، زخم‌های تو رو، مشکلات تو رو، غم‌های تو رو، سکوت تو رو، صبوری تو رو، تحمل تو رو، شرایط تو رو و.. نداشتن.» پس؛ به خودت افتخار کن همین الانم هر چیزی که هستی بازم خوبه حداقل به دیگران آسیب نمیزنی و سرت به کار خودته!

-دخترک پر حرف و لجباز شما مو هویجی 👒☀️.