vd

بعد آخر تا می‌آیم به درس خواندن عادت می‌کنم یکهو جیشم می‌گیرد. مجبور می‌شوم بروم دستشویی برگردم و دوباره از اول تلاش کنم درس بخوانم.

منظورم این نیست که فاصلهٔ کم خوب است‌ها؛ کلاً امتحان هیچ جوری‌اش خوب نیست. دربارهٔ حالتی که برای خودم آزاردهنده‌تر است دارم می‌گویم.

فاصلهٔ طولانی بین امتحان‌ها واقعاً اعصابم را به‌هم می‌ریزد.

متوجه نیستید چقدر خوب است که یکی از دوستانت معلم ریاضی باشد

خواهر و دخترخاله‌ام نشسته‌اند دارند تلاش می‌کنند فالگیری با ورق یاد بگیرند. این حجم از حسادی که در من وجود دارد در مقیاس کیلومتر مکعب هم نمی‌گنجد.

اصلاً می‌دانید چیست هنگامی که امتحان‌هایم تمام بشوند می‌روم معتاد تیک‌تاک بشوم.

(اگر خانگی هستم)

Forward this to your channel and I'll give you one of the six elements of friendship and something you probably need to hear limit for 10, my hoomies have party

چقدر در درس خوندن بی‌عرضه‌ام واقعاً

نصف دلیل او‌سی‌دی داشتن من این آدمان بخدا

وضعیت طوریه که با ناراحتی به خودم می‌گم شهر ما رو که نزدن من با چه رویی آهنگ راک انتخاری رو گوش می‌دم. خب چه ربطی داره

یعنی آدم‌ها تمام تلاششون رو می‌کنن که بابت تک‌تک حرکاتت و تک‌تک چیزهای کوچیک و بزرگ زندگی‌ت عذاب وجدان بگیری.

یک نفر درحال کشیدن یک نقاشی دربارهٔ دی‌ماه که اشک آدم رو درمیاره:✍ یه احمق جای اینکه اخبارشو بذاره: تو گه خورده‌ی!!!!!🤬🤬🤬🤬🤬🤬🤬

خاب ریدم تو اکتیویسمتون که فقط چرت‌وپرت غیرمفید می‌گین

وای تازه این رو موقعی نوشتم که یه مشت احمق اومده بودن فتوا می‌دادن که چرا با خلق هنر دارین سانتیمانتال می‌کنین کشتار دی‌ماه رو=)

وای این چی بود نوشته بودم؛ تمام موهای تنم سیخ شدن.

ببینید چی پیدا کردم🫩

زمستان در این نوروز هم پروانه‌ها بازمی‌گردند به سرزمینی که تمام گل‌هایش پژمرده؟ برگ‌ها دوباره سبز می‌شوند و گنجشک‌ها می‌خوانند بر مزار تنها کسی که گوش می‌داد؟ ای بهار؛ آیا تو باز می‌گردی به سرزمینی که زمستانش به‌جای سپید، سرخ بود؟ زمستان، با تنی برهنه و پاهایی سرد با دستانی زخمی و بدنی پر از نشان صدها هزار گلوله بر چمن‌های خفته در آفتاب قدم می‌گذارد سرش را بالا می‌گیرد، تا اگر قاصدکی از آسمان گذشت او را ببیند. قاصدکی نیست تا خبر از بهار بیاورد ولی هر آنچه که در خاک ریشه دارد، نشانی‌اش را می‌دهد. خورشید دستی بر گونه‌اش می‌کشد مانند هر سال و او را در آغوش می‌گیرد زمستان مبهوت نیمه‌جان را. پس از مدت‌ها، زمانش رسیده که برود که میان راهش، دست‌های گرم بهار را بفشارد اما راه او مدفون شده راه او زیر خون پنهان است زیر دریای خونی که هر قطره‌اش از آسمان چکیده. ستاره‌ها می‌میرند ماه اشک‌هایش را پنهان می‌کند و خورشید، همه را زنده نگه می‌دارد -همهٔ بازماندگان را- اما در زیر آن دریای عمیق خورشید هم نمی‌تواند راه را روشن کند گویی خورشید دروغی بیش نیست خورشیدی که زنده می‌کند و هر صبح با طلوعش، فرزندانش را می‌کشند. دوباره، خون ستاره‌ای بر دریا می‌ریزد. خورشید سوزان، دروغی بیش نیست در سرزمینی که با برخاستنش تکه‌ای از او را خاموش می‌کنند. آسمان سرد می‌شود زمین، یخ می‌زند و زمستان دیگر توان راه رفتن ندارد. در صبح سرد این سرزمین شوم نامیرا آیا صدایی ترسناک‌تر از «الله اکبر» وجود دارد؟ -سیاوش، ۲۵ بهمن ۱۴۰۴

هرون کارهایی می‌کرد که من وقتی حوصله‌م سر می‌ره می‌کنم. یک دلیل دیگه برای اینکه هرگز نذارید آدم‌ها حوصله‌شون سر بره.

☹️☹️☹️‌

وایسید نکنه اینم یکی از مرضامه