hollow

حالا اینکه چایی رو ریختم اشکالی نداره.

بگذار دستت را بگیرم شاید این تنها راهی باشد که هنوز ما را به جایی می‌رساند

هفته پیش‌رو قراره خیلی خسته کننده باشه؛ با چند تا آزمون مستمر، آزمون ریاضی و جمع بندی قلمچی؛اون وسطا هم یه تولد. و من؟ همچنان زیر پتو‌.

همیشه در این فکر بودم که تو دقیقا چیستی؟چگونه می‌توانم تو را تعریف کنم؟تو چگونه ای؟ اما امروز می‌توانم با قاطعیت بگویم که تو، شعری عزیزم.. من کلمه ای بودم، تنها و بی هدف ،تا تو مرا به موسیقی در آوردی.تو شعری هستی پر از بیان شاعری .از آن شعرهایی که قافیه اش دلنشین است.هر بیتش معنای زندگی را در خود جای داده است.تو در هر بیت دارای ردیف عشقی  و من هم کلمه ای که قبل از به شعر در آمدن هیچی جز یک کلمه نبود. آری،من کلمه ای بودم،من قبل از تو معنا داشتم؛ اما زمانی دلنشین شدم که تو مرا به رقص در آوردی. من معنایی داشتم و معنایم زمانی که در تو آمیخته شد، شد معنایی قشنگ‌..

همان کافه همیشگی همان اشخاص همیشگی هوای آزاد صدای گیتار و اتفاقی که قهوه روی میز از آن شیرین تر بود و متن آهنگی که خوانده میشد با هر کلمه تو را ‌در دشتِ روزهای قدیم گم می‌کرد و بغضی که گلویت را می‌سوزاند خدا خدا می‌کرد در آن لحظه نترکد. - ۹ آذرماه سال ۱۴۰۴

- آخر هفته.

پاییز تو را به من بخشید، مثل هدیه‌ای بی‌خبر، در آغوشم گذاشته شد. در آغاز فصل آمدی، زمانی که هنوز برگ‌ها خبری از تغییر نمی‌دادند تو آمدی و جهانم را دگرگون کردی و دوباره ساختی رنگ‌هایم در هم پیچیده شد؛ زرد و نارنجی و سرخ بعد آمدنت زندگی‌ام پر از رنگ شد هر صبح روشن‌تر بود هر عصر دل‌نشین‌تر تو که آمدی پاییز شد فصل عاشقان فصلی که در آن هر باد، نام تو را صدا می‌زد و هر برگ افتاده روی زمین، قصه‌ای از ما در خود داشت. اما همان پاییز تو را از من گرفت. باد دیگر مهربان نبود برگ‌ها این‌ بار نه از شوق بلکه از غم فرو ریختند سرما عمیق‌تر شد و جایی برای گرمای تو نگه‌نداشت رنگ‌هایم یکی‌ پس از دیگری خشکیدند فرو ریختند و روی زمین پخش شدند مثل خاطراتی که باید رهایشان کنی اما هنوز دوست‌شان داری پاییز شد فصل غم فصل یادآوری‌ها فصل دلتنگی‌هایی که هیچ زمستانی نمی‌تواند او را منجمد کند پاییز به من نشان داد که گاهی یک نگاه، یک حضور کوتاه می‌تواند همه‌چیز را دگرگون کند. گاهی یک لحظه آن‌قدر بزرگ است که باقیِ عمر را در سایه‌اش زندگی کنی. شاید این وجود پاییز است که رنگت دهد،شاخ و برگت دهد، اما زود خشکت کند و‌ در آخر تو را به عمق سرمای زمستان راهی کند.

امروز با دوستم رفتیم کافه ای که همیشه می‌ریم و یه سفارش متفاوت داشتیم. اتفاق خاصی نیوفتاد، ولی به من خیلی خوش گذشت. خواستم اینجا بنویسمش.. - ۵ آذر سال ۱۴۰۴

شاید این اولین پیامی باشه که از سمت یک نفر برای من درباره نوشته هام ارسال شده و این حس خوب رو به من منتقل می‌کنه دوست دارم اینجا به یادگار بمونه. ممنونم بابت پیام قشنگی که برام ارسال کردید✨

سلام چنل قشنگی داری قلمتو دوست دارم فقط خواست حس خوب بت بدم همین ؛)

اما این نهایت سادگی ما بود عزیزم که فکر می‌کردیم جنگی بدتر از جنگ میان منو تو نیست اما عزیزم، جنگ اصلی اینجاست زمانی که دیگر نیستی. من ماندم و جسمی به ناچار زنده قلبی که به دنبال زمان مناسب برای صحبت است و غروری که سکوتش می دهد. عقلی که از واقعیت اذیت است و خواهان پذیرش است قلبی که همچنان به دنبال فرصت ابراز است و قلمی که نمی داند صدای کدام‌شان شود اما من که میدانم جوهر آن قلم، اشک های قلب است.