اغماء

در پسِ پرده‌های خاموشِ جان، حکایتی‌ست که هیچ واژه‌ای را یارای روایتش نیست؛ گویی از ازل، رشته‌ای نامرئی میان تقدیر و تمنّای من تنیده‌اند. و چه شگفت است؛ گاهی یک حضور، چنان در ژرفای آدمی ریشه می‌دواند که حتی غیبتش نیز شکل دیگری از بودن می‌شود. -N

Limerence , لِمِرِنس

قطعا همتون تجربه داشتید که وقتی تازه از یکی خوشتون میاد، مغزتون انگار از کار میوفته. شاید کلا دوبار باهم حرف زده باشید، ولی به اندازه خجالت‌آوری راجع بهشون فکر کردید. گوشی تون رو بیش از حد نگاه میکنید، وقتی که پیام بدن یه حس خوبِ عجیبی تو مغزتون میاد که با توجه با شناخت کمِتون از اون، با عقل جور در نمیاد. جالبه بدونید که این یه "کراش زدن" معمولی نیست. یه روانشناس به اسم "دوروتی تِنُو" در سال ۱۹۷۰ روی این تحقیق کرده و براش اسم گذاشته، لِمِرِنس. چیزی که لمرنس رو با علاقه عادی متفاوت میکنه، غیر ارادی بودنشه. شما انتخاب نمیکنید که دائما راجع بهشون فکر کنید، ولی مغزتون همینجوری تکرارش میکنه و تا وقتی که اطلاعاتی که میخواد رو بدست نیاره، دست بر نمیداره، چون چیزی که لمرنس واقعا دنبالشه، عمل متقابله. مسئله فقط اون آدم نیست، مغز میخواد بدونه که آیا اون هم مثل ما این حس رو داره یا نه. بنابراین کوچکترین رفتار اونا هم براتون مهم و قابل تأمل میشه. زود جواب دادنش میتونه یه معنی داشته باشه و دیر جواب دادن هم یه معنی دیگه. لحظه‌ای که شک و شبهه تون راجع به اینکه اونا هم از شما خوششون میاد یا نه، رفع شه، این حس سریعا کمرنگ میشه و متوجه میشید که حستون واقعا چی بود.

من فکر می کردم اگر مقصر شناخته شوم دیگر دست از سرم برمی دارند دیگر مرا به حال خودم می گذارند چون متهمم ، حالا فرقی نمیکند عینی باشد یانه، همین که مرا به حال خودم وا بگذراند کفایت می کرد، اما انگار تنها مقصر بودن کافی نبود، باید بهایش را پرداخت باید تک به تک سینه به سینه سر خم کرد و تن به ذلت داد ، باید آنقدر عذر پشیمانی را در شیره جانت فرو کنند،آنقدر با پتک به سرت بکوبند که مقصری، بعد تورا به حال خودت می گذارند، اما احتمالی به این یقین نمی‌بینم، تا اعمال شاقه روی جثه ات را رج به رج هتاکی نکننده، تورا نمی‌گذارند که نمیگذارند.

اولین دوست داشتن، اولین فهمیدن، اولین بوسه و اولین حرف؛ همه‌چیز برای نخستین‌بار، در نگاهِ چشمانی اتفاق افتاد که زبان در برابرشان سکوت کرده بود؛ گویی زمان نیز برای لحظه‌ای ایستاد تا آنچه واژه‌ها از گفتنش عاجز بودند، در سکوت میان دو نگاه روایت شود.

Seated Victoria, throwing a wreath by Christian Daniel Rauch - The railroad monument, built in 1884 to honor the successful fundraising and subsequent construction of the railroad from Nijmegen (Netherlands) to Kleve (Germany) in 1865.

نمی‌دانم از کی «فرهنگِ» یک جامعه تبدیل شد به دلیلی برای قدغن کردنِ شادی. مگر فرهنگ چیزی‌ست که با جشنی کوچک همچون هالووین بمیرد؟ گاهی فکر می‌کنم زندگی زیر سایه‌ی دیکتاتور از ما هم یک دیکتاتور ساخته است، با این تفاوت که میزان کنترل‌گری یکسانی نداریم، که اگر داشتیم، تبدیل می‌شدیم به چیزی که در ظاهر در برابرش ایستاده‌ایم. دیکتاتوری که نه فهمی از تفاوت‌ علایق، دیدگاه‌ها و ترجیحات آدمی دارد و نه به دیگری اجازه‌ی ابراز خویش را می‌دهد. دیکتاتوری که معتقد است فرهنگ تنها مرثیه‌ای‌ست که باید تحت محافظ باشد؛ نه پیکره‌ای جمعی و در جریان که هر یک از ما نقشی در آن داریم. دیکتاتوری که در کلام حاضر است جانش را برای فرهنگش فدا کند ولی در عمل حتی یک قدم هم برای توسعه‌ی آن بر نمی‌دارد.

سرودِ آزادی می‌خوانم در این کالبدِ میرا ولی شاید در پیکرِ برگی کوچک به آن برسم.

"زخم زدن خصلت غریزی آن‌هاست؛ آنچه تهوع می‌آورد، حالت طلبکارانه‌ای است که بعد از جنایت به خود می‌گیرند . تیغ را کشیده‌اند استخوانت را خرد کرده‌اند، حالا با طلبکاری ایستاده‌اند بالا سرت و شکایت می‌کنند که چرا با افتادنت سدّ معبر شده‌ای . این جماعت وقیح، هیچ‌وقت طاقت تماشای نجاستی را که بالا آورده‌اند ندارند همیشه باید پای یک نفر دیگر در میان باشد تا گناه هرزگی روحشان را گردن او بار کنند و با لبخند بروند پیِ کار و بارشان .

– Special Agent Will Graham : SIX! on TikTok.

درود، امروز می‌ذارم

سلام، ببخشید چالشو کی میذارین؟😭

لحظات ملکوتی