اغماء

موضوعاتی که درموردش اطلاعاتی و ارائه می‌دید اگر چه بدیهی هستند اما فلسفه‌‌های جالبی دارند و فرد مشتاق میشه بیشتر بخونه. https://t.me/ARoomofMyOwnn

متن‌ها و تکه‌های کتاب که به اشتراک می‌گذارید، جالب و قابل توجه‌اند. منتها اگر گاهی موسیقی در کنار این تصاویر قرار بگیره، نظم مشخص‌تری و حاصل می‌کنه. https://t.me/harmonyofwindandtree

○ آن سوی پرهای سیاه

کلاغ‌ها از اون دسته پرنده‌هایی هستن که به‌خاطر هوش بالا، حافظه قوی، قدرت یادگیری و رفتار اجتماعی پیچیده‌شون شناخته میشن. برخلاف تصور رایجی که اون‌ها رو موجوداتی صرفاً منزوی و مرموز میدونه، رفتار کلاغ‌ها ترکیبی از استقلال، کنجکاوی، احتیاط و تعامل اجتماعیه. کلاغ‌ها موجودات اجتماعی‌ای هستن و در بسیاری از موقعیت‌ها به‌صورت گروهی زندگی میکنن؛ اما این به معنی وابستگی دائمی به گروه نیست. اون‌ها میتونن به‌تنهایی به جست‌وجوی غذا بپردازن، محیط رو بررسی کنن و بدون همراهی سایر کلاغ‌ها فعالیت داشته باشن. توانایی جابه‌جایی بین فعالیت انفرادی و گروهی، یکی از ویژگی‌های رفتاری اون‌هاست. در کنار این استقلال، قدرت بالای مشاهده و یادگیری هم قرار داره. کلاغ‌ها میتونن موقعیت‌های جدید رو بررسی کنن، از تجربه‌های قبلی درس بگیرن و رفتار خودشون رو با شرایط محیط تغییر بدن. یکی از جالب‌ترین ویژگی‌های کلاغ‌ها، حافظه قابل‌توجه اون‌هاست. این پرنده‌ها میتونن چهره‌هایی رو که قبلاً براشون تهدیدکننده بودن، برای مدت طولانی به خاطر بسپارن. حتی اطلاعات مربوط به خطر میتونه از طریق یادگیری اجتماعی به سایر کلاغ‌ها هم منتقل بشه. در مواجهه با موقعیت‌های ناشناخته هم معمولاً عجولانه رفتار نمیکنن؛ ممکنه پیش از نزدیک شدن به یک منبع غذایی یا محیط جدید، مدتی از فاصله اون رو زیر نظر بگیرن و شرایط رو ارزیابی کنن. این رفتار به اون‌ها کمک میکنه خطرات احتمالی رو بهتر تشخیص بدن و احتمال آسیب‌دیدگی رو کاهش بدن. با وجود تمایل به فعالیت‌های انفرادی، کلاغ‌ها موجودات کاملاً منزوی‌ای نیستن. اون‌ها پیوندهای اجتماعی تشکیل میدن، از صداهای مختلف برای ارتباط استفاده میکنن و در بعضی گونه‌ها روابط طولانی‌مدت میان جفت‌ها و اعضای گروه دیده میشه. بنابراین، مستقل بودنشون به معنی بی‌نیازی از ارتباط نیست؛ بلکه نشون میده که میتونن بسته به شرایط، میزان تعامل خودشون با محیط و سایر کلاغ‌ها رو تغییر بدن. کلاغ‌ها معمولاً با مفاهیمی مثل تاریکی، سکوت، تنهایی و مرموز بودن شناخته میشن؛ اما این تصویر تمام چیزی نیست که درباره‌شون وجود داره. پشت ظاهر نسبتاً آرام و محتاطشون، توانایی‌های شناختی پیچیده‌ای مثل حل مسئله، تشخیص چهره، یادگیری و تصمیم‌گیری قرار گرفته. در واقع، کم‌تحرک بودن یا سکوت یک کلاغ لزوماً به معنی غیرفعال بودن ذهنش نیست.

در پسِ پرده‌های خاموشِ جان، حکایتی‌ست که هیچ واژه‌ای را یارای روایتش نیست؛ گویی از ازل، رشته‌ای نامرئی میان تقدیر و تمنّای من تنیده‌اند. و چه شگفت است؛ گاهی یک حضور، چنان در ژرفای آدمی ریشه می‌دواند که حتی غیبتش نیز شکل دیگری از بودن می‌شود. -N

Limerence , لِمِرِنس

قطعا همتون تجربه داشتید که وقتی تازه از یکی خوشتون میاد، مغزتون انگار از کار میوفته. شاید کلا دوبار باهم حرف زده باشید، ولی به اندازه خجالت‌آوری راجع بهشون فکر کردید. گوشی تون رو بیش از حد نگاه میکنید، وقتی که پیام بدن یه حس خوبِ عجیبی تو مغزتون میاد که با توجه با شناخت کمِتون از اون، با عقل جور در نمیاد. جالبه بدونید که این یه "کراش زدن" معمولی نیست. یه روانشناس به اسم "دوروتی تِنُو" در سال ۱۹۷۰ روی این تحقیق کرده و براش اسم گذاشته، لِمِرِنس. چیزی که لمرنس رو با علاقه عادی متفاوت میکنه، غیر ارادی بودنشه. شما انتخاب نمیکنید که دائما راجع بهشون فکر کنید، ولی مغزتون همینجوری تکرارش میکنه و تا وقتی که اطلاعاتی که میخواد رو بدست نیاره، دست بر نمیداره، چون چیزی که لمرنس واقعا دنبالشه، عمل متقابله. مسئله فقط اون آدم نیست، مغز میخواد بدونه که آیا اون هم مثل ما این حس رو داره یا نه. بنابراین کوچکترین رفتار اونا هم براتون مهم و قابل تأمل میشه. زود جواب دادنش میتونه یه معنی داشته باشه و دیر جواب دادن هم یه معنی دیگه. لحظه‌ای که شک و شبهه تون راجع به اینکه اونا هم از شما خوششون میاد یا نه، رفع شه، این حس سریعا کمرنگ میشه و متوجه میشید که حستون واقعا چی بود.

من فکر می کردم اگر مقصر شناخته شوم دیگر دست از سرم برمی دارند دیگر مرا به حال خودم می گذارند چون متهمم ، حالا فرقی نمیکند عینی باشد یانه، همین که مرا به حال خودم وا بگذراند کفایت می کرد، اما انگار تنها مقصر بودن کافی نبود، باید بهایش را پرداخت باید تک به تک سینه به سینه سر خم کرد و تن به ذلت داد ، باید آنقدر عذر پشیمانی را در شیره جانت فرو کنند،آنقدر با پتک به سرت بکوبند که مقصری، بعد تورا به حال خودت می گذارند، اما احتمالی به این یقین نمی‌بینم، تا اعمال شاقه روی جثه ات را رج به رج هتاکی نکننده، تورا نمی‌گذارند که نمیگذارند.

اولین دوست داشتن، اولین فهمیدن، اولین بوسه و اولین حرف؛ همه‌چیز برای نخستین‌بار، در نگاهِ چشمانی اتفاق افتاد که زبان در برابرشان سکوت کرده بود؛ گویی زمان نیز برای لحظه‌ای ایستاد تا آنچه واژه‌ها از گفتنش عاجز بودند، در سکوت میان دو نگاه روایت شود.

Seated Victoria, throwing a wreath by Christian Daniel Rauch - The railroad monument, built in 1884 to honor the successful fundraising and subsequent construction of the railroad from Nijmegen (Netherlands) to Kleve (Germany) in 1865.

نمی‌دانم از کی «فرهنگِ» یک جامعه تبدیل شد به دلیلی برای قدغن کردنِ شادی. مگر فرهنگ چیزی‌ست که با جشنی کوچک همچون هالووین بمیرد؟ گاهی فکر می‌کنم زندگی زیر سایه‌ی دیکتاتور از ما هم یک دیکتاتور ساخته است، با این تفاوت که میزان کنترل‌گری یکسانی نداریم، که اگر داشتیم، تبدیل می‌شدیم به چیزی که در ظاهر در برابرش ایستاده‌ایم. دیکتاتوری که نه فهمی از تفاوت‌ علایق، دیدگاه‌ها و ترجیحات آدمی دارد و نه به دیگری اجازه‌ی ابراز خویش را می‌دهد. دیکتاتوری که معتقد است فرهنگ تنها مرثیه‌ای‌ست که باید تحت محافظ باشد؛ نه پیکره‌ای جمعی و در جریان که هر یک از ما نقشی در آن داریم. دیکتاتوری که در کلام حاضر است جانش را برای فرهنگش فدا کند ولی در عمل حتی یک قدم هم برای توسعه‌ی آن بر نمی‌دارد.

سرودِ آزادی می‌خوانم در این کالبدِ میرا ولی شاید در پیکرِ برگی کوچک به آن برسم.

"زخم زدن خصلت غریزی آن‌هاست؛ آنچه تهوع می‌آورد، حالت طلبکارانه‌ای است که بعد از جنایت به خود می‌گیرند . تیغ را کشیده‌اند استخوانت را خرد کرده‌اند، حالا با طلبکاری ایستاده‌اند بالا سرت و شکایت می‌کنند که چرا با افتادنت سدّ معبر شده‌ای . این جماعت وقیح، هیچ‌وقت طاقت تماشای نجاستی را که بالا آورده‌اند ندارند همیشه باید پای یک نفر دیگر در میان باشد تا گناه هرزگی روحشان را گردن او بار کنند و با لبخند بروند پیِ کار و بارشان .

– Special Agent Will Graham : SIX! on TikTok.