505

غربت آن است که در جمعی و جانانت نیست.

مولانا

فَدایِ سرِت که من قِسمتَم مثلِ مویِ تو پَریشونیه..

Rain feels like a hug from the sky.

عشق مثل شراب است محبوبه. باید بگذری سال‌ها بماند تا آرام آرام جا بیفتد و طعم خود را پیدا کند. تا سکرآور شود. وگرنه تب تند زود عرق می‌کند. به من فرصت بده، شاید بتوانم خوشبختت کنم.

بامداد‌خمار_فتانه‌حاج‌سید‌جوادی

پنج گنج نظامی از اون دسته کتاب های شعریه که اسمش زیاد شنیده میشه ولی افراد کمتری سمتش میرن؛ توصیه میکنم حتما لیلی و مجنون و خسرو و شیرینش رو بخونید و لذت ببرید از این همه قشنگی.

بیست و پنجم آذر سال هفتاد و دو دقیقا همون‌روزیه که تصمیم گرفتی برای ناجیِ زندگی من شدن پات رو بزاری روی کره‌ی خاکی پر شده از آدمای بی رحم،چقدر سخته نبودنت اونم توی شبی که تورو به من هدیه دادن و بارونم هست،همونطوری که دوست داشتی. انگار بعد تو بارون یه شکل دیگست،غم انگیز نیست دلگیره پر از خاطرست،هر باری که قطرات بارون پوستمو لمس میکنه انگار تورو بغل کردم،چقدر بودنت قشنگ بود و چقدر بدون تو تاریکه همه جا.

به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم بیا کز چَشمِ بیمارت هزاران دَرد برچینم

-می‌دانی محبوبه، فقط موهای پریشانت که روی شانه‌ات ریخته نیست که دل مرا می‌برد. فقط صورتت نیست که این قدر زیباست، انگار مست و مَخمور شده‌ای، صوفی من شده‌ای.

بامداد‌خمار_فتانه‌حاج‌سید‌جوادی

از من آدمی ساختند،که دائم احساس می‌کند باید برود و دور شود از هرچیزی که ذره ای اورا به ساعت ها فکر وادار می‌کند.

😭😭

«متوجه شدم که چقدر کم در بدنم زندگی می‌کنم، و چه بسیار در ذهنم!» ✨راجر کامنتز

- گفت : « من این همه یادگاری به تو داده‌ام . زلفم را ، خونِ تنم را ، تو به من چه یادگاری می‌دهی ؟ » گفتم : « اوّل که من به تو یادگاری دادم . » تعجب کرد : « چه یادگاری ؟ » « دلم را . » بامداد‌ خمار ؛ فتانه‌ حاج‌سیدجوادی