حَ

در واقع چیزی که قشنگ بود نوشته من نبود، تو بودی.

از هجده ام آبان ماه

میخواستم برای تو از پاییز بگویم از آبان، از باران، از برگ هایی که زیرِ پایِ عابران خُرد میشوند دیدم؛ من پاییزم، منم آبان، من خودِ خش خشِ برگ های خشکیده ام، کاری نداری عزیز؟! میخواهم برای تو سخت ببارم.

در تِمنای بِدنِ ورزیدت زیر اَفتو پاییز، تو چِقدر قِشنگی.

کاش بعضی روزها رو دوباره با دوستام زندگی میکردم.

پس از آن بیست‌و‌دوم، رهسپارِ تهران شدم عزیزم؛ بی‌آنکه آن گرمکنِ ورزشیِ وعده‌داده‌ات را با خود برده باشم. آن را بر کنجِ دیوار، کنارِ گُل‌های رنگینی نهادم که پس از هر مسابقه، دستت بر من ارزانی می‌داشت و تنها با یادِ آغوشِ خوش‌عطر و گرمت در هشتمِ اسفند، آفتابی گرم در رگ‌هایم دَوید، چُنان که تو به دورِ چمن‌ها.

امروز خیلی تمیز دویدیم خوشحال و شاد و خندانم.

دوست داشتم به افتخار هشتم، هشت کیلومتر بدوم.

ز روزگارِ خویش چنین حدیث گویم که هنوز نسیمِ خنده بر قالبِ ما نوزیده بود که آبان چُنان چشمانمان را به غم بیاراست که هر بامداد و غروبش در طالعِ ما، جمعه بود. کاش که شادی هایش به بلندای آغوش تو و اندوهِ آبان به کوتاهی خواب هایم که حضورت در آنها جاریست.

چیه این "آبان" که انگار لبخند تو هوا پخش شده.

حاضرم پنج صبح برم تمرین ولی هفت صبح نرم مدرسه.

پاییز.

summer's hot, its time to eat soft ice cream.

و ما خود را در هیجانِ نوجوانیِ پاییز گم کردیم.